Nýja besta vinkona mín Quin er búin að spyrja mig hvort ég vilji koma með henni og Ashley sem er hin nýja vinkona mín til Púertó Ríkó í lok maí. Mig langar afar mikið að fara, hvað finnst ykkur kæru lesendur?
Annars fórum við Paola, líbanska vinkona mín, að skoða gallerí í Chelsea í gær. Það var rosalega gaman að sjá fullt af skrítinni nútímalist, flottus fannst mér nokkurs konar klippimyndir eftir þennan gaur http://www.dylangraham.nl/. Það var líka eitt listaverk sem var eins og sviðasulta og annað sem var úrkynjaður ávaxtagarður sem var sérlega ógeðfelldur á að líta.
Ég fór líka á stefnumót í gærkvöldi, fyrsta ameríska stefnumótið mitt og það var mjög gaman, hugsa að ég eigi eftir að hitta gaurinn aftur...

Það hefur margt á daga mína drifið síðan ég skrifaði seinast. Íris og Hjördís eru búnar að vera í heimsókn, það hefur mikið verði verslað, djammað, kjaftað og bara almennt stuð. Loksins er ég farin að skilja eitthvað í næturlífinu hér, túrsitarnir djamma um helgar en New York búar virka daga, þá helst miðvikudaga og fimmtudaga. Við fórum í brunch, hand- og fótsnyrtingu, á Metropolitan safnið, Knicks leik (þeir stórtöpuðu), ég er búin að kynnast tveimur frábærum stelpum í gegnum Jessicu vinkonu Hjördísar frá Boston (og kannski einum strák...), þær Ashley og Quinn drössluðust um allt með okkur stöllurnar og sýndu okkur ýmislegt skemmtilegt. Ég keypti svaðalega flotta svarta handtösku í Williamsburg í gær, ég hugsa að ég flytji þangað næsta haust, miklu skemmtilegra hverfi, betur staðsett og svona en þar sem ég er núna.
Ég segi meir frá síðar og kannski koma líka myndir ef ég nenni.
Annars er ég bara spennt að byrja í skólanum aftur.

Við erum nýbúin að velja 300 þúsundasta Íslendinginn og var það mikið og fáránlegt fár, það sama virðist vera uppi á teningnum í henni Ameríku nema það er 300 milljónasti íbúinn sjá hér.
Annars er ég að fara út til Boston í dag með Írisi og Hjördísi og á ennþá eftir að pakka og gera 354943582346 hluti svo er ég líka sybbin en samt voðalega spennt.

Upp hafa komið spurningar varðandi síðasta póst minn. Kratatippi eru svona grænir staurar sem víða má sjá niðri í bæ til að koma í veg fyrir að maður leggi upp á gangstéttar.
Schadenfreude kallast það þegar maður gleðst yfir óförum annara.

Svefnleysi er nýja kraftaverkameðalið. Ég vakti í alla nótt, fyrst til að klára ritgerð og svo Aragóarflísina eftir Sjón og svo gat ég ekki sofnað þannig að ég fór bara aftur á fætur kl. 5. Í dag er ég búin að fara í sund, í bólusetningu, á fund, á Bókhlöðuna, skila drasli, kaupa bók í Bóksölu stúdenta (hið stórskemmtilega meistaraverk Fiskurinn sem munkunum þótti bestur), vinna í verkefni, naglalakka mig, taka til og bara endalaus afköst. Mér líður samt frekar furðulega. Annars sá ég stelpu bakka á Kratatippi fyrir utan Hlöðuna og ég fékk svona Schadenfreude. Ég ætlaði að segja eitthvað meira merkilegt en ég er búin að gleyma því.

Var að skoða þessar flottu myndir frá Auði bekkjarsystur úr MR.

Það er gaman að vera á Íslandi. Tók magnað þrettándadjamm í gær með gellunum, sbr. meðfylgjandi mynd. Hjördísi skal héðan í frá kalla Perrannn. Þarna kom hennar rétt eðli loks í ljós. Ásta ætlar í Ædolið næst, en Vaka rústaði samt SingStar þetta kvöld. Vaka sá um sminkið og svo voru drukknir margir Mojito og ófáar fullnægingar, þetta var þrusu-kvöld.
Dagurinn í dag fór svo í góða þynnku, mat hjá ömmu og Náttúrulausa tónleika. Þeir voru magnaðir, ég fékk Hróarskeldu fiðring. Björk var brill að venju en mest á óvart kom Damien Rice sem ég hélt mér finndist of væminn en svo er hann bara fínn. Hjálmar voru mjög góðir en Mugison og Sigurrós hefðu mátt taka meira en eitt lag mín vegna. Á eftir tókum ég Dísa og Vaka smá rúnt niður Laugaveginn og var ekki bara Bobby Fisher mættur í góðu stuði.

Á áramótunum var mikið djamm og mikið gaman. Ég vil þakka skipuleggjendum Hressó-gleðinnar vel unnin störf, snældusnúðurinn var snilld og ég dansaði og dansaði og dansaði og svo bauð indverskur maður mér fótanudd og það var svaka gaman að hitta alla.
Á föstudaginn er svo meira djamm og tónleikar á laugardaginn, nóg að gera.
Ég fór á Bókhlöðuna í gær (og reyndar líka í dag) frekar sorglegt en auðvitað hitti ég þar fyrir hann Gunnar Pál. Ég hef sterkan grun um að hann haldi heimili í einhverjum af litlu vinnuklefunum en get ekki sannað það að svo stöddu.
Ég lauk í gær við bókina Skuggi vindsins eftir spænskan gaur sem ég man ekki hvað heitir, mjög góð, nú á ég bara eftir að lesa Aragóarflísina og Hrafninn og þá eru íslensku jólabækurnar búnar.
Ég er líka að fara í leikhús á föstudaginn á Eldhús eftir máli sem byggt er á smásögum Svövu Jakobsdóttur, ég er spennt. Ég er líka að fara í myndatöku með öllum bræðrum mínum á föstudaginn svolítið blendar tilfinningar gagnvart því en vonandi koma myndir vel út.
Nú verð ég að halda áfram að skrifa ritgerð.

Jólin erum komin og farin. Mér fannst mjög skrítið að byrja jólin á Þorláksmessu, þetta varð allt eitthvað svo stutt. Ég fékk ýmsar sniðugar gjafir, stafræna myndavél frá mömmu og pabba, 66°N ullarpeysu frá ömmu og afa, 50 boyfriends worse than yours frá Eriku herbergisfélaga mínum, flottan heimaprjónaðan trefil frá Agna, Eyju og co, slatta af góðum bókum og svo mætti lengi telja.
Ég fór í sund í Breiðholtslaug með mömmu áðan sem er svo sem ekki í frásögu færandi nema fyrir þar að í afgreiðslunni voru tvær táningsstúlkur og önnur þeirra spurði mig hátt og snjallt hvort ég væri með sílíkon. Ég neitaði og þetta fannst þeim afar merkilegt og við mamma vorum alveg að drepast úr hlátri, það er sko aldrei lognmolla í Breiðholtinu og svo eru líka geggjaðar rennibrautir.
Ásgeir litli bróðir er búinn að læra að segja Bína, ég er voðalega ánægð og leyfi honum að kalla mig það þó að almennt sé ég mjög á móti þessari styttingu.
Ég verð á klakanum til 13. janúar og bíð spennt eftir að komast á almennilegt íslenskt djamm.

Ykkur er öllum boðið í partý í New York á laugardaginn. Nema þið komist ekki af því að þið eruð ekki í New York! Ha!

Dagurinn í dag var frekar furðulegur. Ég ætlaði á fyrirlestur en honum var frestað. Tölvan mín tók upp á að vera sífellt með BSOD (blúscrín of detð eða bláskjá dauðans) svo ég gat ekki notað hana. Svo tók ég lestina og ipodinn minn vildi ekki kveikja á sér. Svo var maður í lestinni með eitthvað það voldugasta yfirvarakskegg sem ég hef nokkru sinni séð. Yfirvaraskeggið mikla var nokkurnvegin eins og myndin að ofan, bara alvöru og virðulegra, ræktarlegra og flottara. Svo var annar maður í lestinni í hvítum leðurjakka sem var með ásaumaðri beinagrind úr svörtu leðri, svona eins og grímubúningur mjög sérstakt.
Ég var að skrifa emil til að bjóða fólki í partýið okkar Eriku og komst þá að því að ég þekki svona 20 manneskjur hér í borg, það finnst mér ekki mikið, ég þarf að vera virkari í að mynda vináttusambönd.

Ég ætla að fara á Messías eftir Handel í Trinity Church sunnudaginn 11. desember, ég er ofsalega spennt!
Það snjóaði hér í nótt, smá svona jóla púðursnjór voða sætt. Ég er viss um að það er allt mér að þakka því ég notaði fínu flísnáttbuxurnar sem Áslaug gaf mér í fyrsta skipti í gær. Þær eru ljósbláar með myndum af snjókornum og svo var ég líka í sokkum með snjókornum og í bláu flíspeysunni minni, ég var eins og stórt blátt snjókorn og þá snjóaði, það getur ekki verið tilviljun.

Eyja klukkaði mig víst, ég er að vinna í svari, það mun birtast á næstu dögum.

Annars vil ég skora á alla/r Alþingiskonur og -menn að hætta þessum aulagangi og samþykkja ný vændislög þar sem gert er refsivert að kaupa vændi. Það eru engin rök fyrir því að refsa aðeins seljandanum, það er jú yfirleitt seljandinn sem er hjálparþurfi. Sá sem kaupir vændi er að færa sér í nyt neyð annarar manneskju á versta hátt sem hægt er.

Best að halda áfram að læra.

Ég er náttúrulaus, ég ætla á umhverfisverndartónleika með Vöku, spennó.
Ég byrjaði að skoða beinasafnið frá Skriðuklaustri í gær og undur og stórmerki, ég fann strax sköflung úr sel og sköflung úr svíni. Af hverju er þetta merkilegt myndu sumir spyrja, jú af því að Skriðuklaustur er lengst inni í landi og svín eru frekar sjaldgæf á Íslandi eftir að víkingarnir gáfust upp á þeim svona upp úr 1000.
Ég var að skoða The New York Times á netinu og þar var tvennt sem vakti ánægju mína, 3 af 5 bestu skáldsögum ársins samkvæmt blaðinu eru eftir konur og konur í Suður-Ameríku eru farnar að berjast af aukinni hörku gegn allsherjar banni við fóstureyðingum og það sem meira er, barátta þeirra virðist ætla að bera árangur.

Alltaf er kallapólitíkin er söm við sig.

Ég stal þessum link frá Eyju en hann er næstum því fyndnari en Wulffmorgenthaler og þá er nú mikið sagt. Skemmtilegt að við skulum notast við sama sniðmát (e. template).

Ég var að læra nýtt flott orð, littoral en það þýðir flæðarmáls-; fjöru- eitthvað. Ég er að hamast við að gera fyrirlestur sem ég á að flytja á fimmtudaginn ásamt fjórum öðrum krökkum. Strákarnir voru að fatta í dag að þeir þyrftu kannski að fara að gera eitthvað í sínum hluta, alveg dæmigert.
Ég hafði það afar gott um þakkargjörðarhátíðina hjá henni Áslaugu. Rútferðin frá New York til Boston með því mistæka rútufyrirtæki Fung Wha Bus tók 7 tíma en það telst seint eðlilegt. Ég var bara 4 tíma á leiðinni til baka og það var með 20 mínútna stoppi.
Ég gerði margt í fríinu en ekkert tengt skólanum. Ég bjó mér til eyrnalokka, hjálpaði Áslaugu að baka tvær kökur horfði á eina mjög góða bíómynd, The Girl in the Café sem gerist á Íslandi og aðra arfa lélega, Le Divorce sem gerist í Frakklandi.
Ég las líka skemmtilega bók sem heitir Empire Falls sem gerist einmitt í Maine þar sem ég var gestkomandi um helgina. Það var æðislegur jólasnjór í Maine og kalt og hressandi, síðan ég kom aftur í eplið hefur verið 15-19°C hiti. Ég bara veit ekki hvort það kemur nokkurn tíman vetur hér, mér skilst reyndar að það hafi snjóað á sjálfan þakkargjörðardaginn en ég sá það ekki sjálf og trúi því tæplega.

Ég gleymdi að fagna því að Maine ferðin mun gefa mér langþráð tækifæri til að nota nýju fínu úlpuna mína. Veðrið hér hefur verið svo gott, hitinn er bara einu búinn að læðast rétt niður fyrir frostmark að ekki hefur verið tilefni til að dúða sig.
Ég vil líka benda á nýja blogg-tengla hér á hægri hönd.

Stefnan er tekin til Maine á morgun. Tekið verður af stað frá Kínahverfi New York borgar og ekið þaðan með kínverskum hópferðabíl til Boston, sá leggur ætti að taka um 4 1/2 tíma. Vonandi verða engar meiriháttar tafir svo ég nái rútunni frá Boston til Portland kl. 20. Til Portland sækir Áslaug mig svo. Dagskráin er nokkuð opin, eitthvað verður kíkt í búðir, hátíðarsnæðingur verður hjá vinkonum Áslaugar sem eru með smíðaverkstæði. Líklega held ég svo heim á leið á laugardaginn enda næg verkefni fyrir hönum í skólanum. Merkilegt hvað nóvember hefur farið hratt yfir. Á fullveldisdaginn á ég að kynna hópverkefni um þjóðerni og hagkerfi (ethnicity & economy) í tengslum við víkinga, kelta og picta á Bretlandseyjum, 6. des þarf ég að kynna ritgerð og svo þarf ég auðvitað að skrifa ritgerðir líka. Jamm nóg að gera.
Ég fór í bíó með Colin, Eriku og Jeff í gær á Goodnight and Good Luck. Stórgóð mynd og sérlega fróðleg, ansi skörp ádeila á nútímann líka, fjölmiðla almennt en sérstaklega sjónvarpið. Við ætluðum að sjá nýju Harry Potter myndina en það var svona líka svakalega uppselt á hana. Ætli við reynum ekki bara aftur síðar.

Biskup segir að öll þjóðin sé á móti hjónavígslum samkynhneigðra. Ég veit ekki hvernig fólk hann umgengst eiginlega en það er varla mjög gott. Ég efast líka stórlega um að ríkisstjórnin væri að breyta lögum um réttindi samkynhneigðra ef þeir héldu ekki að þeir hefðu stuðning þjóðarinnar til þess. Sjálfri finnst mér þetta eitthvað það stærsta mannréttindamál sem komið hefur fyrir Alþingi Íslendinga síðan að konur fengu kosningarétt.
Ég held að þjóðkirkjan ætti bara að þakka fyrir að samkynheigðir vilji yfir höfuð hafa eitthvað með hana að gera. Meira ruglið.
Hér er farið að kólna all verulega af útbúnaði fólks að dæma, allir komnir með húfur, trefla og vettlinga og í þykkum úlpum. Sjálf fór ég út á jakkanum og mér fannst veðrið hreint yndislegt og alls ekki kalt enda var 8°C hiti. Já, Kanar eru svolítið spes.

Ég fjárfesti í geggjuðum skóm í dag í Steve Madden og fékk meira að segja afslátt þó þeir séu alveg hámóðins. Þeir eru lágbotna, svartir með meðal-oddhvassri tá og bara alveg hreint æðislegir. Ég snæddi líka ljúffenga kúbverska samloku með kjúkling, gaurinn reif kjötið bara af lærinu og skellti því á brauð, nammi namm.
Þegar baráttu minni við skattinn er lokið tekur að sjálfsögðu bara annað við. Í dag hafði ég betur í baráttu minni við Cingular, ég er orðin ansi góð að hóta fólki á kurteislegan hátt í gegnum síma. Annars er merkilegt hvað Kaninn er spenntur fyrir að gera alla mögulega og ómögulega hluti í gegnum síma. Ég hélt að það væri auðveldara að fara bara í Cingular búðina en nei gaurinn þar sagði mér bara að hringja. Auðvitað þarf maður alltaf að bíða mjög lengi eftir að fá að tala við mannverur en núna get ég allt!
Mamma Eriku hringdi í heimasíman í gær eftir kl. 21. Ég missti út úr mér að Erika kæmi líklega ekkert heim í kvöld en mamman má alls ekki vita að þau gisti saman. Til að bjarga mér úr klípunni var ég næstum búin að segja að hún hefði ekkert verið heima alla helgina og ég vissi því ekkert hvað hún væri að gera en ég náði að stoppa mig. Stuttu seinna kom Erika heim og ég sagði henni strax sem var. Hún hringdi snarlega í móður sína og laug sig úr klípunni með því að segja að ég væri bara vitlaus útlendingur sem hefði bara misskilið hana svona rosalega. Mér finnst afar spaugilegt að fullorðið fólk megi ekki gista saman, en ég er líka skrítin.

Í dag lærði ég margt og mikið um mannát og reðurhylki. Ég fór í einhverja þá ógeðfelldustu kennslustund sem hingað til á mínum langa skólaferli. Þetta var samt allt afar áhugavert en kannski full mikið að taka þetta bæði fyrir í einum tíma. Við ákváðum nokkur að fara á bar eftir tíma til að jafna okkur. Þegar á barinn var komið föttuðum við að enginn ameríkani var með í för, heldur ég frá Íslandi, Ramona frá Austurríki, Slobodan frá Serbíu og Paola frá Líbanon. Við skemmtum okkur því konunlega við að gera grín að okkar ágætu gestgjöfum og ræða evrópska menningu.
Ég hef unnið stórsigur í baráttu minni við amerískt skrifræði, ég er loksins komin með Taxpayer númer. Vei vei. Af því tilefni ákvað Cingular farsímafyrirtækið mitt að loka á símann minn af óskilgreindum ástæðum. Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir hefur mér ekki enn tekist að kippa því í lag. Eftir sigur minn á skattinum er ég hins vegar tilbúin í hvað sem er og gefst ekki auðveldlega upp.
Ég hlakka annars mikið til teitis hjá Ragnheiði Helgu næsta föstudag og það er bara allt í full swing.