Andrea Dworkin, djarfasti femíníski hugsuður 20. aldarinnar er látinn. Ég efast um að jarðaförinni hennar verði sjónvarpað eða að fólk minnist hennar sem dýrlings, samt á hún það frekar skilið en margir aðrir. Hér er góð grein úr The Guardian um til minningar um þessa umdeildu konu. Spennandi verður að sjá hvort Fréttablaðið og Mogginn fjalli eitthvað um þetta, ég er efins en það kemur í ljós.

Tuesday April 12, 2005The Guardian
'She never hated men'
Andrea Dworkin was attacked as much for her personal appearance as for her uncompromising views. But the death at the age of 58 of 'the most maligned feminist on the planet' has deprived feminism of its last truly challenging voice, says Katharine Viner Dworkin: 'the most misrepresented writer in the western world' Like most, I feel a shudder of shock whenever I read the words of Andrea Dworkin. On crime: "I really believe a woman has the right to execute a man who has raped her." On romance: "In seduction, the rapist often bothers to buy a bottle of wine." On sexual intercourse: "Intercourse remains a means, or the means, of physiologically making a woman inferior: communicating to her, cell by cell, her own inferior status ... pushing and thrusting until she gives in." Her radicalism was always bracing, sometimes terrifying; and, in a world where even having Botox is claimed as some kind of pseudo-feminist act, she was the real thing. Her death at the age of 58 deprives us of a truly challenging voice.
But Andrea Dworkin was always more famous for being Andrea Dworkin than anything else. Never mind her seminal works of radical feminism, never mind her disturbing theorising that our culture is built on the ability of men to rape and abuse women. For many, Dworkin was famous for being fat. She was the stereotype of the Millie Tant feminist made flesh - overweight, hairy, un-made-up, wearing old denim dungarees and DMs or bad trainers - and thus a target for ridicule. The fact that she presented herself as she was - no hair dyes or conditioner, no time-consuming waxing or plucking or shaving or slimming or fashion - was rare and deeply threatening; in a culture where women's appearance has become ever more defining, Dworkin came to represent the opposite of what women want to be. "I'm not a feminist, but ... " almost came to mean, "I don't look like Andrea Dworkin but ... "
In 2001, the critic Elaine Showalter said: "I wish Andrea Dworkin no harm, but I doubt that many women will get up at 4am to watch her funeral." A couple of years ago, in an article in this newspaper on hairiness, Mimi Spencer wrote: "The only visibly hairy woman at the forefront of feminism today appears to be Andrea Dworkin, and she looks as though she neither waxes nor washes, nor flushes nor flosses, and thus doesn't really count." She didn't count because of how she looked; she only cared about rape because no man could fancy her.
The attacks on Dworkin were not only personal; they also applied to her work. John Berger once called Dworkin "the most misrepresented writer in the western world". She has always been seen as the woman who said that all men are rapists, and that all sex is rape. In fact, she said neither of these things. Here's what she told me in 1997: "If you believe that what people call normal sex is an act of dominance, where a man desires a woman so much that he will use force against her to express his desire, if you believe that's romantic, that's the truth about sexual desire, then if someone denounces force in sex it sounds like they're denouncing sex. If conquest is your mode of understanding sexuality, and the man is supposed to be a predator, and then feminists come along and say, no, sorry, that's using force, that's rape - a lot of male writers have drawn the conclusion that I'm saying all sex is rape." In other words, it's not that all sex involves force, but that all sex which does involve force is rape.
She continued the theme in 1981 in Pornography, possibly her most influential book. She wrote: "Pornography is a celebration of rape and injury to women; it's a kind of union for rapists, a way of legitimising rape and formalising male supremacy in our society." She said that pornography is both a cause of male violence and an expression of male dominance, that women who enjoy porn are harming women, and that lesbian porn is self-hating. She had no time for the textual analysis of porn so beloved of academia; what she cared about was the women performing in the films, the harm they suffered, and what other women had to suffer as a result of men watching porn.
While much of this was brilliant, there are few who could agree with all of Dworkin's work. Her exhortation to vengeance was unpalatable to many; she said that "a semi-automatic gun is one answer" to the problem of violence against women, and that she supported the murder of paedophiles: "Women have the right to avenge crimes on their children. A woman in California shot a paedophile who abused her son; she walked into the court and killed him there and then. I loved that woman. It is our duty as women to find ways of supporting her and others like her. I have no problem with killing paedophiles." And her 2000 book, Scapegoat: The Jews, Israel and Women's Liberation, suggested that women should follow the same path as Jews did in the 20th century: they were abused and fought back, and so should women. Her analysis of the situation in the Middle East - an analysis which, according to Linda Grant, "many Zionists, non-Zionists, Palestinians, scholars of the Holocaust, pacifists, the left, women, men, are bound to find offensive" - concluded with a call to women to form their own nation state.
In an interview with Grant, Dworkin described a Jewish childhood dominated by family memories of the Holocaust. At a time when the subject was simply not mentioned, Dworkin says she was obsessed: "I've been very involved in trying to learn about the Holocaust and trying to understand it, which is probably pointless," she said. "I have read Holocaust material, you might say compulsively, over a lifetime ... I have been doing that since I was a kid." Her mother was often ill, but her childhood in New Jersey was happy, until the age of nine, when she was sexually abused in a cinema.
From then on, it was a life full of horrors. After an anti-Vietnam protest when she was 18, she was sent to prison and was assaulted by two male prison doctors: "They pretty much tore me up inside with a steel speculum and had themselves a fine old time verbally tormenting me as well." She bled for 15 days and her family doctor told her he had "never seen a uterus so bruised or a vagina so ripped". She married a Dutch anarchist who beat her savagely; she managed to escape from him, she said, "not because I knew that he would kill me but because I thought I would kill him". She said that she never stopped being afraid of him.
Then, in 1999, Dworkin was drugged and raped in a hotel room in Paris. It was an attack that was to devastate her. In 2000 she wrote an account of the rape for the New Statesman, which ended: "I have been tortured and drug-rape runs through it ... I am ready to die." Her account was questioned by some commentators, who wondered why she hadn't told the police, how she could be so sure she was raped since she was drugged at the time (she cited vaginal pain, bleeding, and infection; bruising on her breast; "huge, deep gashes" on her leg). But the undercurrent, tapping into the myths that Dworkin herself had so carefully undermined in her work, was this: how could she be raped? She's old, she's fat, she's ugly. As if anyone still thought that rape was about sex and not about power.
This response, though, did not surprise Dworkin. "If the Holocaust can be denied even today," she said, "how can a woman who has been raped be believed?" But the impact of the rape and surrounding controversy was severe, and Dworkin withdrew from public life for several years. Her health was bad: she had a stomach-stapling operation because her obesity had reached a dangerous level, and had severe knee problems which made it difficult to walk. She became invisible in the US except among those for whom her name was what she called "a curse word", and her 2002 memoir, Heartbreak: The Political Memoir of a Militant Feminist, still does not have a publisher in the UK. But she was coming to terms with her disability; she was being taken seriously again by newspapers, at least in this country. In September, she told the Guardian: "I thought I was finished, but I feel a new vitality. I want to continue to help women." She also said: "At first [after the rape] I wanted very much to die. Now I only want to die a few times a day, which is damned good."
This black wit is remarked upon by everyone who met Dworkin. During the Clinton/ Lewinsky affair, when Dworkin was vocally opposed to Clinton, she said: "What needs to be asked is, was the cigar lit?" When I asked her if her abusive ex-husband had remarried, she said: "Oh yes, and very quickly. After all, the house was getting dirty." I remember being in a restaurant with her in London when she joked that she really ought to go on a diet, and did I know of any good ones?
People were startled by her gentleness and vulnerability; were surprised that her friendships included the British author Michael Moorcock and John Berger as well as feminists Gloria Steinem and Robin Morgan. And although she once said she was a lesbian, she lived with the writer John Stoltenberg for three decades, saying: "It's a very deep relationship, a major part of my life which I never thought possible." As Julie Bindel, feminist and Dworkin's friend of 10 years, says: "She was the most maligned feminist on the planet; she never hated men."
Dworkin's feminism often came into conflict with the more compromising theories of others, such as Naomi Wolf. "I do think liberal feminists bear responsibility for a lot of what's gone wrong," she told me in 1997. "To me, what's so horrible is that they make alliances for the benefit of middle-class women. So it has to do with, say, having a woman in the supreme court. And that's fine - I'd love a woman, eight women, in the supreme court - but poor women always lose out." She did concede, however, that her radicalism was too much for some: "I'm not saying that everybody should be thinking about this in the same way. I have a really strong belief that any movement needs both radicals and liberals. You always need women who can walk into the room in the right way, talk in the right tone of voice, who have access to power. But you also need a bottom line."
It was this bottom line that Dworkin provided. She was a bedrock, the place to start from: even when you disagreed with her, her arguments were infuriating, fascinating, hard to forget. Feminism needs those who won't compromise, even in their appearance; perhaps I'm alone, but I find it pretty fabulous that, as a friend told me, Dworkin would "go to posh restaurants in Manhattan wearing those bloody dungarees". She refused to compromise throughout her life, and was fearless in the face of great provocation. In a world where teenage girls believe that breast implants will make them happy and where rape convictions are down to a record low of 5.6% of reported rapes; in a public culture which has been relentlessly pornographised, in an academic environment which has allowed postmodernism to remove all politics from feminism, we will miss Andrea Dworkin. She once said: "What will women do? Is there a plan? If not, why not?" And indeed, who is left to replace her?

Loksins er búið að setja upp varanlegt ljós á baðið og setja þar upp viftu. Pabbi kom og kippti þessu í liðinn. Tók ekki nema tvo tíma. Hann setti líka upp reykskynjara í sameigninni. Nú er allt voða öruggt.
Mér gengur betur með BA-ritgerðina núna en það er enn nokkuð í land. Ég er samt ekki jafn svartsýn og áður.

Góðar fréttir, þetta er prógrammið sem ég er að fara í haust, vei!

Ph.D. Program in Anthropology Ranks in Top Five in Recent Doctoral Program Survey
The results of the 2000 National Doctoral Program Survey, funded by a grant from the Alfred P. Sloan Foundation, place our Program in the top five of forty-one Anthropology programs surveyed across the country. Altogether, over 32,000 doctoral students and recent Ph.D.'s evaluated their program's educational practices. The survey was specifically designed to assess student perceptions of the educational effectiveness of their doctoral programs based on the adoption of widely accepted best practices in doctoral education, as recommended by the Association of American Universities, National Research Council, and others.
Visit the survey website

Djöfull er ég farin að hata BA-ritgerðina mína. Heimildaskráin er þegar orðin 6 bls en textinn bara 10 bls, það er ekki gott merki. Argh!

Ég horfði á hinn ágæta þátt Queer Eye for the Straight Guy endursýndan á Skjá einum í gær. Það er svo sem ekki í frásögu færandi nema af því að viðfangsefni þáttarins var 66 ára slökkviliðsmaður í New York. Mér fannst afar merkilegt að 66 ára Bandaríkjamaður í dæmigerðu karlastarfi skyldi hleypa 5 hommum inn á heimili sitt og leyfa þeim að gjörbreyta öllu þar. Mér finnst ótrúlegt að þetta skuli hafa gerst í Bandaríkjunum þar sem hommafælni er með mesta móti sbr. nýlegar lagasetningar í nokkrum ríkjum sem banna hjónabönd samkynhneigðra. Kannski þetta sé ekki svo slæmur heimir eftir allt saman.

Fréttin var fyrst birt: 06.04.2005 11:30
Síðast uppfærð: 06.04.2005 11:24
Víetnam: Stúlka deyr úr fuglaflensu
Tíu ára stúlka sem lést á spítala í Hanoi, höfuðborg Víetnam, fyrir nokkrum dögum var með fuglaflensu. Rannsókn hefur staðfest sjúkdóminn og er hún 50. manneskjan sem deyr úr veikinni í Asíu frá því að hún kom upp í hittiðfyrra. Stúlkan var frá héraðinu Long Bien þar sem fuglaflensa hefur greinst á tveimur alifuglabúum. Þar hefur þúsund kjúklingum og öndum verið fargað. Fuglaflensuveiran berst ekki auðveldlega úr fuglum í menn og hættan er minni ef fuglinn ef vel soðinn. Vísindamenn óttast hins vegar að veiran stökkbreytist þannig að hún geti borist milli manna og valdið skæðum faraldri.

Þessi frétt birtist á ruv.is, ef þessi víetnamska stúlka hefði dáið úr hungri eða einhverjum auðlæknanlegum sjúkdómi hefði hún ekki komist í fréttirnar. Dálítið umhugsunarefni.

Ég kláraði The Womens Room eftir Marylin French á sunnudaginn. Mæli með henni. Nú vantar mig eitthvað nýtt að lesa.

Já það hefur ýmislegt á daga mína drifið. Mamma vann miða á Houdini á föstudaginn svo við skelltum okkur. Ég mæli ekki sérstaklega með þessarri sýningu ég myndi segja að hún höfðaði helst til ungmenn og barna frá 5-16 ára og svo til karla á öllum aldri. Þetta var svona ekta helgarpabbasýnign, skemmtun fyrir börnin og brjóst fyrir pabbann.
Á laugardaginn tókum við Stefán meistaraverk, Inherit the Wind með Spencer Tracy. Algjör snilld, myndin fjallar um The Monkey Trial þegar réttað var yfir kennara í Suðurríkjunum fyrir að kenna þróunarkenningu Darwins. Myndin hefur allt til að bera, frábæra leikara, gott handrit, skarpa ádeilu aðeins einn galli er á gjöf Njarðar það eru kallar í öllum aðalhlutverkum.
Á sunnudagskvöldið fórum við mamma á Edit Piaf. Leikritið er ágætasta skemmtun en Brynhildur er algjör stjarna og ber sýninguna algjörlega uppi. Leikararnir standa sig reyndar allir með ágætum en handritið er ekki það beisið enda stendur sýningin vart án tónlistarinnar.

Ég er alveg á móti veðrinu núna.

Ekkert kalt vatn

Þegar ég ætlaði í sturtu í morgun kom í ljós að búið var að loka fyrir kalda vatnið. Var það vegna þess að einhver gröfukall hafði hakkað í sundur leiðslu við vinnu niðri á Hlemmi. Ég brá á það ráð að skoppa niður á nálæga sólbaðsstofu og fara í sturtu þar. Það var ágætt. Á leiðinni heim rakst ég svo á fyrrum sveitunga minn og skólafélaga úr MR. Hann hafði ég ekki hitt lengi. Við spjölluðum saman um daginn og veginn. Við hefðum ekki hittst þarna nema vegna klaufaskapar gröfumanns á Hlemmi. Svona er lífið nú skrítið og skemmtilegt.

Þetta blogg er skrifað í Öskju. Svolítið gaman að koma hingað því hér er allt öðruvísi og annað fólk en er í Árnagarði og Odda. Góð tilbreyting.

Bloggið sem ég var að blogga eyddist
argh

Það er verið að taka upp Allt í drasli í íbúðinni sem ég sé út um svefnherbergisgluggann minn. Að auki er búið að loka götunni minni. Ég var lasin um páskana, fékk hita og hor og allan pakkann. Ég þarf að skila uppkasti að BA-ritgerðinni minni þann 1. apríl. Það á eftir að ganga!
Ég er búin að sækja um lóð í Lambaseli. Ég er númer 1001, ég vona að það viti á gott.

Annars er ég enn að bíða eftir formlegu bréfi um að ég hafi komist inn í City University of New York. Ég hef póstþjónustur Íslands og BNA grunaðar um að hafa týnt bréfinu mínu. Ef það verður ekki komið á morgun ætla ég að skrifa tölvupóst til að athuga hvort bréfið hafi verið sent á rétt heimilsifang en ekki til Írlands eða eitthvað. Það er víst algengt að bréf sem eiga að fara til Íslands villist þangað.

Það er verið að taka upp Allt í drasli í íbúðinni sem ég sé út um svefnherbergisgluggann minn. Að auki er búið að loka götunni minni. Ég var lasin um páskana, fékk hita og hor og allan pakkann. Ég þarf að skila uppkasti að BA-ritgerðinni minni þann 1. apríl. Það á eftir að ganga!
Ég er búin að sækja um lóð í Lambaseli. Ég er númer 1001, ég vona að það viti á gott.

Annars er ég enn að bíða eftir formlegu bréfi um að ég hafi komist inn í City University of New York. Ég hef póstþjónustur Íslands og BNA grunaðar um að hafa týnt bréfinu mínu. Ef það verður ekki komið á morgun ætla ég að skrifa tölvupóst til að athuga hvort bréfið hafi verið sent á rétt heimilsifang en ekki til Írlands eða eitthvað. Það er víst algengt að bréf sem eiga að fara til Íslands villist þangað.

Ég er farin að halda að ég sé með slysasegul. Í gær sá ég tvo árekstra, um daginn keyrði ég fram hjá þegar nýlega var búið að keyra á eldri konu sem lést og í dag var ég að keyra hjá Nóatúni við Hringbraut og þar voru tveir slökkviliðsbílar. Þetta er farið að valda mér nokkrum áhyggjum.

Ég fór í fermingu á sunnudaginn hjá Oddnýju frænku minni. Hún er mesta myndarstúlka og spilaði fallega á flautu, bæði ein og með þremur félögum sínum. Hún er hjá gamla flautukennaranum mínum, honum Birni Davíð. Hann hefur ekkert breyst frá því ég var hjá honum fyrir 6 árum. Skuggalegt mál.
Annars var ég alveg met lengi í fermingunni frá kl. 16.30-20.00. Ég er orðin svo mikil kelling að mér finnst gaman í fjölskylduboðum. Aldur færist yfir eins og galdur. Annars eru bráðum 9 ár síðan ég fermdist. Mér finnst eins og það hafi verið í gær.

Bylgjan 21. mars 12:30
writeClipImg('Báru ljúgvitni um nauðgun','35204','38');
Báru ljúgvitni um nauðgunÁtján ára stúlka hefur hlotið sjö mánaða fangelsisdóm fyrir að hafa borið ljúgvitni með jafnöldru sinni og vinkonu sem kærði ungan Varnarliðsmann fyrir að hafa nauðgað sér í fyrra. Sú hlaut níu mánaða fangelsisdóm og óttast sýslumaður að málið kunni að hafa áhrif á nauðgunarmál í framtíðinni.
Tildrög voru þau að stúlkurnar áttu einhver orðaskipti við Varnarliðsmanninn rétt fyrir utan Akranesbæ í fyrra sem leiddi til þess að nokkru síðar kærði önnur stúlkan hann fyrir nauðgun og hin bar vitni um að það væri rétt. Þegar til átti að taka var Varnarliðsmaðurinn farinn í frí til Bandaríkjanna en bandaríska herlögreglan hafði strax uppi á honum og flutti hann hingað til lands.
Aðeins nokkrum klukkustundum áður en réttarhald átti að hefjast yfir honum, í samvinnu sýslumanns á Akranesi og íslenskra og bandarískra yfirvalda á Keflavíkurflugvelli, barst sýslumanni vísbending um að ekki væri allt með felldu og þegar gengið var á stúlkunrar kom í ljós að kæran átti ekki við rök að styðjast. Málið var þar með fallið um sjálft sig.
Að sögn Ólafs Þórs Haukssonar sýslumanns var sérstaklega kannað hvort hótanir kynnu að hafa haft áhrif á framburð stúlknanna en svo var ekki. Varnarliðsmanninum var þá sleppt en stúlkan sem kærði dæmd í níu mánaða fangelsi, þar af sjö skilorðsbundna, en sú sem bar ljúgvitni í sjö mánaða fangelsi skilorðsbundið.
Þrátt fyrir að þessu tiltekna máli sé þannig lokið kunna áhrif þess að verða langvinn, að sögn Ólafs Þórs. Í svona málum séu þungar sönnunarkröfur sem menn hafi velt mikið fyrir sér í ljósi fjölda sýknudóma. „Þetta mál sýnir að fyllsta ástæða er til að gera ríka sönnunarkröfu í þessum málum og kannaður sé vel grundvöllur svona áskana þegar þær koma fram,“ segir Ólafur Þór.

Af hverju er sönnunarbyrði í nauðgungarmálum þyngri en í öðrum glæpum gegn einstaklingum? Hver er munurinn? Hversu oft hafa önnur mál verið látin niður falla vegna þess að einhver var að ljúga öllu heila klabbinu? Af hverju er verra að ljúga um nauðgun en líkamsáras eða hvað annað?

Ég er að fara í fermingu til frænku minnar á eftir. Við mamma eigum í mesta basli með að finna gjöf. Mér datt í hug að gefa henni Veröld Soffíu, hún er uppseld. Bækur Ástu Sigurðardóttur eru ófáanlegar, Kvennaklósettið eftir Marlilyn French líka. Mamma er núna að reyna að fá ritsafn Svövu Jakobsdóttur. Ég efast samt um að það sé til.
Hvað er það með bókaútgefendur og að endurútgefa ekki bækur eftir konur? Besta/versta dæmið er Ásta Sigurðardóttir skáldkona. Smásagnasafnið hennar frá Sunnudagskvöldi til mánudagsmorguns kom bara út einu sinni. Það kemur sjaldan inn á fornbókasölur og ég efast um að það sé mjög auðfáanlegt á bókasöfnum. Samt er þessi bók algjört meistaraverk að mínu mati (og reyndar margra annarra) auk þess sem ævi Ástu var átakanleg. Jón í Nonnabúð bjó til boli með mynd af henni (hún var líka þekkt sem Ásta módel) nú fyrir jól.
Þegar ég hringdi í Mál og menningu til að spyrja um Veröld Soffíu og var tjáð að hún væri ekki til spurði ég um aðrar svipaðar bækur til fermingargjafa. Stelpan þvaðraði um Halldór Laxnes, merkilegt nokk vissi ég að hann væri til en ég á erfitt með að sjá tenginguna milli hans og Veraldar Soffíu (sem er reyndar eftir Josten Gardner sem er karl) eða kvennabókmennta. Kannski er það bara ég.

Já það sem þið hafi heyrt er allt satt, ég er að fara í doktorsnám í dýrabeinafornleifafræði í City University of New York næsta haust. Jibbí.
Ég er mjög spennt, nú er bara um að gera að vinda sér í BA-ritgerðina og allt það!

Ég er dugleg, ég er að vinna í ritgerð sem ég á ekki að skila fyrren í lok apríl. Besta að byrja á einhverju af þessu drasli.

Annars er það besta í lífi mínu þessa dagana 200 kr bakklóran mín úr Tiger. Ég er ekki frá því að þetta sé einhver merkasta uppfinning mannkynssögunnar. Ég mæli með þessu töfratæki fyrir alla sem klæjar oft á bakinu. Klóran er nefnilega fullkomin, hún er alltaf til staðar, nennir alltaf að klóra og hittir alltaf á rétta staðinn og klórar aldrei of fast eða laust. Ég dái bakklóruna mína.

Ég kaus í dag í rektorskjörinu. Það var voðalega mikil stemmning fannst mér. Ég er nokkuð spennt að heyra úrslitin því ég hef ekki Guðmund um hver þau kunna að vera. Spennó spennó.

Einu sinni er allt fyrst
Dekkið á hjólinu mínu var sprungið. Ég fór með það í viðgerð. Hélt það myndi ekki vera dýrt. Í ljós kom að það var ekki sprungið á hjólinu heldur hafði einhvert góðmenni gert mér þann stóra greiða að skera í dekkið. Maðurinn á verkstæðinu var alveg steinhissa og sýndi mér glæsilegan 5 cm langan skurð. Dekkið og slangan voru handónýt. Til gamans má geta þess að ég lét einmitt skipta um dekk í haust þannig að um var að ræða nýtt og nánast óslitið dekk. Herlegheitin kostuðu mig tæpar 4000 kr á endanum. Ég vona að einhver sé með hrottalegt samviskubit út af þessu.

Í dag var maður dæmdur í 2 1/2 árs fangelsi fyrir að hafa misnotað stjúpdóttur sína frá 7 til 20 ára aldurs. Honum var líka gert að greiða henni bætur upp á 1.200.000 kr.
Hvað ætli að sé mikið á skiptið? Spurning hvernig þetta er miðað við taxta vændiskvenna á Íslandi í dag. Bæturnar eru eiginlega hlægilega lágar, maður kaupir varla nýjan bíl fyrir þetta og þetta er minna en lágmarkslaun í 1 ár. Ætli þetta sé nóg fyrir jafn mörgum sálfræðitímum og fóru í misnotkunina? Ég efast um það. Þetta er hneisa.

Verðstríði lokið!
Ég fór í Bónus í morgun sem er svo sem ekki í frásögu færandi. Þar varð ég hins vegar vitni að að ansi skemmtilegum hlut. Starfsfólk verslunarinnar var í óða önn að hækka vöruverð í versluninni eftir stutt en snarpt verðstríð helgarinnar. Einhvern vegin efast ég stórlega um að hin almenni neytandi hafi sparað mikið á þessu vikulanga verðstríði. Hvernig væri að hafa vöruverð almennt lágt í stað þess að blása til sóknar ca. einu sinni á ári og lækka allt niður úr öllu valdi. Að sjálfsögðu eru íslenskir fjölmiðlar sofandi á verðinum að venju, ég efast um að það verði í fréttunum í kvöld að búið sé að hækka vöruverð á ný. Aftur hafa íslenskir neytendur bitið á agnið hjá kaupahéðnunum og látið í lægri pokan.


Ég var áðan að reyna að koma myndum frá Félagi fornleifafræðinema á netið í hundraðasta skiptið. Að sjálfsögðu mistókst það. Það skiptir ekki máli hvað ég reyni allt fer í vaskinn. Ég hata tölvur.

Verðstríðinu lokið!
Ég fór í Bónus í morgun sem er svo sem ekki í frásögur færandi nema af því að þar var starfsfólk í óðaönn að hækka aftur vöruverðeftir snarpt verðstríð helgarinnar.
Alveg meiriháttar varanleg kjarabót eða þannig. Verðstríð sem endist í 5 daga breytir afskaplega litlu fyrir vísitölufjölskylduna. Kannski sparnaður upp á 1000 kr og þessu hreykir fólk sér af í fjölmiðlum. Aftur og aftur falla íslenskir neytendur í gryfju kauphéðnanna.

Dagurinn í dag er tileinnkaður einlægu hatri mínu á tónfræði, forsjöunjdarhljómum, söngnum um tóntegundirnar, minnkuðum hljómum, tónbilum (ég hata þau ekstra spes mikið), söngheitunum og öðrum bölvuðum leiðindum og fádæma vitleysisgangi.
Annars er ég ánægð með veðrið.

Það er margt að gerast í kvenréttindamálum þessa dagana. Framsókn búin að samþykkja 40/60 kynjakvóta og í Dubai var nýlega haldið tennsimót kvenna þar sem verðlaunin voru jafn há verðlaunum á karlamótum.
Áfram stelpur!

Af hverju er það ekki pólitík að viðhalda ráðandi þekkingu? Þorgerður Einarsdóttir, 2. mars 2005

Ég ætla að byrja á jákvæðum ummælum um þá einmuna veðurblíðu sem verið hefur á klakanum undanfarna daga. Ég var farin að halda að himinninn væri týndur því það sást aldrei í hann fyrir skýjum.

Nú hefst neikvæðnin.

Ég þoli ekki Reiknistofnun Háskólans og lélegu FAQ síðuna þeirra. Tölvur og internetið er bara drasl.

Af hverju í ósköpunum eru allir að borga mikla peninga fyrir "listaverk" (lesist myndir Sigmunds og tónlist Bubba) sem allir á Íslandi eru búnir að sjá og borga fyrir í mörg ár og svo allt í einu núna eru allir voða vei og merkilegt. Meira djöfulsins argaþrasanisð.

Annars ætla ég nú að mæla með nokkrum hlutum:
Nýji Mars Volta diskurinn, Frances the Mute, er snilld en reyndar bara fyrir þá sem þola smá óreiðu.
Kvikmyndin Ray er góð og eftirminnileg skemmtun, hún er samt alveg tæpir 3 tímar þannig að ég mæli með 8 bíói til að forðast óþarfa geispa. (Ég var reyndar svo óheppin að fara á myndina í sal 4 í Háskólabíói og það sat gaur með húfu fyrir framan mig og ég sá illa miðju tjaldsins svo ég sá ekki nema um 70% myndarinnnar)
Bókin Píslarvottar nútímans eftir Magnús Þorkel Bernharðsson er mjög skemmtileg, fróðleg og jafnframt auðlesin svo er kápan líka sérlega fallega hönnuð.

Ég er voðalega spennt að fara á árshátíð Kumls á föstudaginn það verður sko æsileg skemmtun.

Ég er þreytt en bjartsýn. Í gær hélt ég að allt myndi fara til andskotans en núna er ég nokkuð viss um að þetta muni allt bjargast.
Ég var til 0:30 í gær að vinna í æsispennandi fyrirlestri ásamt Guggu.
Svo er námskynning HÍ á sunnudaginn.
Árshátíð á næsta leiti og allt að verða vitlaust. En þetta bjargast allt.

Ég fékk rós í gær frá Stefáni. Svo horfðum við á Rocky III, afar rómantískt.

Erlent AFP 14.2.2005 15:31
Konur verða um þriðjungur fulltrúa á nýju írösku þingi
Íraskar konur verða um þriðjungur þeirra sem taka sæti á nýju þjóðþingi í Írak eftir fyrstu fjölflokkakosningarnar þar í áratugi. Samkvæmt niðurstöðum talningar eftir kosningarnar, sem kynntar voru í gær, fá konur 86 af 275 þingsætum. Notast var við kvótakerfi í kosningunum sem tryggði konum um fjórðung þingsæta.
Þrátt fyrir að kveðið sé á um þetta í bráðabirgðalögum í Írak, náðu konur að bæta um betur og vinna um 31% þingsæta.
Þeir sem fylgst hafa með gangi mála í kosningunum segja að í bandalagi sjíta, sem unnu kosningarnar, fái konur 46 af 140 þingsætum. „Þessar tölur eru okkur gleðiefni því íraskar konur eru nú farnar að hasla sér völl í stjórnmálum landsins,“ sagði Janan al-Obeidi, frambjóðandi fyrir kosningabandalag sjíta. „Þessi velgengni leggur hins vegar mikla ábyrgð á herðar þingkvenna almennt séð, og enn meiri á þær sem koma af okkar lista, því íslömsk trú hefur verið sögð sniðganga réttindi kvenna,“ bætti hún við.

Nú er Írak bara komi jafn langt í jafnréttismálum og Íslendingar, á báðum þjóðþingum er þriðjungur þingmanna kvenkyns. Spurning hvort þetta segir meira um frábæran árangur í Írak eða sorglega lélegan hjá okkur.

Óður til nýrrar múrskeiðar

Þú ert voða flott
að grafa með þér verður gott.
Þú ert alveg ný
og á þér er ekkert slý.
Ég hlakka til í sumar
þegar gleðin gumar
að grafa með þér oft
og finna fínt dót.
Þú er sæt
og mæt
og beitt
með rautt gúmmí skaft.

Annars var ég í magnaðri skálaferð um helgina. Ég var þunn, við sungum mikið, spiluðum Party og Co. Hákon Jensson drapst fyrstur og ég fór þriðja seinust að sofa.

Ég hef ákveðið að svara athugasemd sem barst við pistli mínum frá 2. febrúar 2005.

Í athugasemd minni eru umkvartanir mínar varðandi aðstöðumál í Háskóla Íslands gagnrýndar og undirliggjandi eru skilaboð um að þær séu smávægilegar og að námsmenn á Íslandi hafi það jafnvel of gott.

Vissulega er það rétt að aðstaða til náms á Íslandi er að mörgu leiti til fyrirmyndar en betur má ef duga skal. Nú veit ég ekki alveg hvar ég á að byrja.
Í fyrsta lagi eru laun þeirra kennara við Háskólann sem ekki gegna prófessorsstöðu (og þeim fer fækkandi sbr. að nú er enginn starfandi prófessor við íslensku) eru til háborinnar skammar. Bókakostur Þjóðarbókhlöðunnar er með því sorglegra sem þekkist, sem dæmi má nefna að aðeins eru til nokkrar bækur um stöðluð próf s.s. GRE og TOEFL og eru þær flestar úreltar. Þessi bókafátækt veldur því að nemendur þurfa oft að reiða sig á millisafnalán sem eru mjög dýr. Ein bók kostar 800 kr, grein 1-20 bls. 400 kr og lengri greinar 700 kr.
Innan Háskólans gætir nokkurrar misskiptingar eftir greinum sem best sjást á aðbúnaði nemenda. Dæmi um þetta er að í Lögbergi er ágæt lesstofa með einstaklingsborðum (sem er reyndar of lítil eftir því sem mér skilst) og lýsingu en í Árnagarði er nú aðeins lesstofa fyrir MA-nema. Í Læknagarði eru lesstofa þar sem nemendur "eiga" sitt borð og geta skilið þar eftir bækur og annað. Fyrir verkfræðideild er til heilt bókasafn þar sem er nokkur fjöldi lesborða og þokkaleg aðstaða.
Námslánin frá LÍN eru svo enn eitt málið. Óháð því hvort þau séu nógu há til að hægt sé að lifa á þeim þá eru þetta í raun nokkuð dýr lán. Um daginn var endurgreiðlsubyrði námslána lækkuð úr 4,75% í 3,75% og allir voru rosalega ánægðir. Í raun þýðir þetta að fólk verður en lengur að greiða niður sín námslán en áður og heildarfjárhæðin sem greidd er til baka hækkar vegna þess að lánin eru verðtryggð. Ef einhver hefur áhuga á að heyra meira um böl verðtryggingarinnar geriði þá athugasemd og kannski ég geri einhvern tíman pistil um hana.
Í Háskóla Íslands eru nemendum sem standa sig vel veitt afar lítil umbun, það eru örfáir styrkir sem hægt er að sækja um og í raun skiptir engu andskotans máli hvort maður er með 8 í meðaleinkunn eða 9 eða 6. Öllum er sama, það að standa sig vel, klára á réttum tíma, taka auka einingar og svo framvegis er einskis metið.
Atvinnuhorfur eftir að námi er lokið eða á sumrin eru annað mál. Atvinnuleysi meðal ungs fólks (16-24 ára) er 6,9%.
Samt er allt frábært á Íslandi. Vei

Ef einhver vill bjóða mér til útlanda (helst einhvert þar sem er heitt) þá er ég alveg til. commentiði bara á síðuna. Helst langar mig til Kúbu, Hawaii, Bahamas eða Fiji en ég er samt nokkuð opin.

Bylgjan 06. febrúar 10:35
Hafnar sprautuáætlun SÞ
Breska dagblaðið The Observer skýrir frá því í dag að andstaða Bandaríkjastjórnar við sprautuáætlun Sameinuðu þjóðanna setji baráttu samtakanna gegn alnæmi í uppnám. Sameinuðu þjóðirnar hafa stutt að fíklum séu gefnar hreinar sprautur til að vinna gegn því að þeir smiti hver annan af alnæmi með því að skiptast á sprautum. Bandaríkjastjórn setur sig upp á móti þessu og segir að þetta jafnist á við að verið sé að samþykkja fíkn manna og hótar að hætta að veita fé í alnæmisbaráttuna nema þessu verði breytt.

Alltaf eru Bandaríkjamenn jafn framsýnir.

Fjölskyldumál
Í dag mega íslenskir dómstólar ekki fella dóm um sameiginlegt forræði í forræðisdeilum.
Pétur Blöndal alþingismaður sagði á Alþingi um daginn að börn ættu ekkert erindi á leikskóla fyrir 3 ára aldur. Hann veit greinilega ekkert um hvað hann er að tala. Í fyrsta lagi er það gott fyrir þroska barna, sérstaklega félagsþroska að umgangast önnur börn á leikskólum. Heimavinnandi foreldrar finna oft fyrir félagslegri einangrun vegna einangrunar frá öðrum fullorðnum. Hver á að vinna ef annað foreldri þarf að vera heima hjá hverju barni til 3 ára aldurs. Það er bara ekki heil brú í þessu hjá manninum.

Annars var Sif Friðleifsdóttir að skora stig hjá mér í dag. Hún spurði fjármálaráðherra um samþættingu jafnréttissjónarmiða og fjárlagagerðar. Eins og við var að búast varð ansi hreint fátt um svör. Vonandi heldur Sif áfram í þessum ágæta baráttuham.

Þá eru hinar stríðandi fylkingar búnar að koma og kynna sig. Ég er engu nær. Ég er ánægð með margt sem Vaka hefur gert en svo er annað sem hefur ekki tekist jafn vel. Annars veit ég hvað allt svona er mikið vesen og alls ekki hægt að ætlast til að allt takist en samt.
Klósettin í þessum skóla eru til dæmist til skammar. Allt of oft er enginn klósettpappír, það hefur reyndar batnað en lengi má gott bæta. Handþurkkurnar eru oft búnar og eða handklæðin, ruslatunnurnar fullar ef þær eru til staðar, engin sápa, ekkert rennsli úr krönunum. Á klósettinu á 1. hæð í Árnagarði er klósettlokið brotið á einu salerninu og hefur verið þannig í mörg ár. Sápuskammtararnir eru bara opnir og allt er má svona frekar mikið muna sinn fífil fegri.
Í allt of mörgum stofum er innstunguhallæri, sérstaklega í Aðalbyggingu og víða afar lélegt eða ekkert þráðlaust netsamband. Í mörgum stofum virkar skjávarpinn ekki nema öll ljós séu slökkt sem er afar svæfandi. Já það er margt sem þarf að laga.
Hvernig væri að birta próftöfluna aðeins fyrr, lok febrúar er bara allt of seint.

Ég er rosalega á móti þessarri færð. Mér finnst að einhver ætti að taka sig saman og taka burt allan klakan. Ég vil ekki detta og meiða mig og verða blaut.
Ég var mjög mikilvæg í dag, fór á skorarfund og á fund með formönnum nokkurra nemendafélaga í heimspekideild. Á fyrri fundinum var ég eina konan nánast allan tímann þangað til Anna Agnarsdóttir kom. Á seinni fundinum voru bara stelpur.
Á þessum tveimur fundum komst ég að því að það er mest megnið allt í fokki í Háskólanum. Samt voða yndislegt.

Ég er rosalega á móti þessarri færð. Mér finnst að einhver ætti að taka sig saman og taka burt allan klakan. Ég vil ekki detta og meiða mig og verða blaut.
Ég var mjög mikilvæg í dag, fór á skorarfund og á fund með formönnum nokkurra nemendafélaga í heimspekideild. Á fyrri fundinum var ég eina konan nánast allan tímann þangað til Anna Agnarsdóttir kom. Á seinni fundinum voru bara stelpur.
Á þessum tveimur fundum komst ég að því að það er mest megnið allt í fokki í Háskólanum. Samt voða yndislegt.

Nú velta ef til vill margir fyrir sér hvernig hafi verið í Boston. Það var æðislegt. Fyrir utan að veðrið var svipað óspennandi og hérna á klakanum þá var allt annað frábært. Allt var alveg svaðalega ódýrt og fór megin hluti ferðarinnar í að versla. Ég keypti mér þrennar Levi's buxur, peysu, tvo boli, tvo jakka, stígvél og fleira. Allt á hlægilegu verði.
Við fórum líka til Cambridge og skoðuðum nokkur söfn þar sem var mjög gaman.
Á föstudaginn fórum við á körfuboltaleik í Fleetcenter þar sem Boston Celtics kepptu við Altanta Hawks. Leikurinn fór 106-94 fyrir okkar mönnum og var sigurinn aldrei í hættu.
Um helgina vorum við hjá Áslaugu systur pabba, eldðuðum humar, fórum á flott listasafn, á bar, skoðuðum vita og örugglega eitthvað fleira.
Við fórum líka á sædýrasafnið í Boston sem er rosalega flott, ég mundi þegar ég kom inn að ég hafði komið þangað áður en það kom ekki að sök.
Annars eru allir í Boston rosalega hjálplegir og kurteisir. Stundum var ég hálf hissa því maður er varla vanur svoleiðis hér á landi.
"Hótelið" sem við gistum á var nokkuð kostulegt en samt gott. Það var svona allt í snjáðari kanntinum en hreint og ágætlega staðsett. Það er illmögulegt að fá ódýrari gistingu í Boston ef maður vill vera í sér herbergi. Ég set hér veffangið fyrir áhugasama.
http://www.farringtoninn.com/
Niðustaðan er sem sagt að það er gaman að fara til Boston.

Nú velta ef til vill margir fyrir sér hvernig hafi verið í Boston. Það var æðislegt. Fyrir utan að veðrið var svipað óspennandi og hérna á klakanum þá var allt annað frábært. Allt var alveg svaðalega ódýrt og fór megin hluti ferðarinnar í að versla. Ég keypti mér þrennar Levi's buxur, peysu, tvo boli, tvo jakka, stígvél og fleira. Allt á hlægilegu verði.
Við fórum líka til Cambridge og skoðuðum nokkur söfn þar sem var mjög gaman.
Á föstudaginn fórum við á körfuboltaleik í Fleetcenter þar sem Boston Celtics kepptu við Altanta Hawks. Leikurinn fór 106-94 fyrir okkar mönnum og var sigurinn aldrei í hættu.
Um helgina vorum við hjá Áslaugu systur pabba, eldðuðum humar, fórum á flott listasafn, á bar, skoðuðum vita og örugglega eitthvað fleira.
Við fórum líka á sædýrasafnið í Boston sem er rosalega flott, ég mundi þegar ég kom inn að ég hafði komið þangað áður en það kom ekki að sök.
Annars eru allir í Boston rosalega hjálplegir og kurteisir. Stundum var ég hálf hissa því maður er varla vanur svoleiðis hér á landi.
"Hótelið" sem við gistum á var nokkuð kostulegt en samt gott. Það var svona allt í snjáðari kanntinum en hreint og ágætlega staðsett. Það er illmögulegt að fá ódýrari gistingu í Boston ef maður vill vera í sér herbergi. Ég set hér veffangið fyrir áhugasama.
http://www.farringtoninn.com/
Niðustaðan er sem sagt að það er gaman að fara til Boston.

Stórkostlega söguleg frétt af mbl.is

Erlent AP 19.1.2005 11:40
Kaþólska kirkjan á Spáni leggur blessun sína yfir smokkanotkun
Kaþólska kirkjan á Spáni hefur tekið óvænta stefnubreytingu og segist nú styðja smokkanotkun til að draga úr útbreiðslu alnæmis.
„Smokkar hafa hlutverki að gegna í því að koma í veg fyrir útbreiðslu alnæmis í heiminum,“ sagði Juan Antonio Martinez Camino, talsmaður Spænska biskuparáðsins eftir að hann átti fund með Elenu Salgado heilbrigðisráðherra til að ræða leiðir til að heftra útbreiðslu sjúkdómsins.
Kaþólska kirkjan hefur ítrekað synjað beiðnum um að hún samþykki að smokkanotkun væri í lagi til að berjast gegn útbreiðslu alnæmis. Vatíkanið telur að smokka eigi ekki að nota til að berjast gegn HIV-smiti, vegna þess að þeir séu ónáttúruleg getnaðarvörn.
Martinez Campos sagði að afstaða kirkjunnar hefði fengið stuðning hjá vísindaheiminum. Hann vitnaði í nýlega grein sem birtist í læknablaðinu Lancet þar sem lýst er yfir stuðningi við svokallaða ABC aðferð, sem felur í sér að vera skírlífur, trúr maka sínum og nota smokka.
„Kirkjan hefur miklar áhyggjur og áhuga á þessu vandamáli,“ sagði hann.
Samband lesbía, homma, kynskiptinga og tvíkynhneigðra á Spáni fagnaði ákvörðuninni. „Ég held að það hafi verið óumflýjanlegt að kirkjan myndi breyta afstöðu sinni,“ sagði Beariz Gimeno, forseti sambandsins.
Spænska dagblaðið El Pais bendir á í dag að það sé ekki lengra síðan en í nóvember sem Spænska biskuparáðið lagðist ákaft gegn herferð heilbrigðisráðuneytisins þar sem fólk var hvatt til að nota smokka. Blaðið hafði þá eftir Marinez Campos að það væru „alvarleg rangindi“ að halda því fram að getnaðarvarnir drægju úr útbreiðslu alnæmis.
Í júní sagði forseti fjölskylduráðs kirkjunnar, Alfonso Lopez Trujillo, að smokkanotkun væri „ein tegund rússneskrar rúllettu“ í baráttunni gegn alnæmi. Voru þau orð gagnrýnd mjög af spænsku ríkistjórninni, Alþjóðaheilbrigðisstofnunni og ýmsum samtökum sem vinna að því að hefta útbreiðslu alnæmis.
Vinstri menn á þingi sögðu stefnubreytingu kirkjunnar „sögulegt skref í framfaraátt.“

Ég vil byrja á að biðjast afsökunar á miklu blogg-leysi af minni hálfu. Ég hef hins vegar mjög góða afsökun.
Ég komst nefnilega að því á þriðjudaginn (það var 4. janúar) laust eftir hádegi að ég þyrfti að sækja um fyrir 8. janúar ef ég vildi komast í skólann sem mig langar í. Síðan þá er allt búið að vera á fullu. Ég þrufti að redda meðmælabréfum, einkunnum, lánsloforði frá LÍN, personal statmenti og guð má vita hvað. Svo þrufti ég líka að panta GRE og TOEFL próf sem ég mun taka í næstu viku úti í Boston. Já ég er nefnilega að fara til Boston á mánudaginn með Stefáni og hlakka mikið til. Það verður geðveikt gaman. Við ætlum að fara á söfn, út að borða, í búðir, á körfuboltaleik og margt fleira.
Annars er það næst á dagskrá að passa Ásgeir litla bróður um helgina. Það verður ævintýr í lagi því hann kann ekki að fara að sofa og öskrar bara. Annars er hann voða góður. Verst hvað hann er farinn að skríða hratt núna.

Innlent mbl.is 30.12.2004 08:35
Segir samkeppni meðal launafólks eðlilega
Frjálshyggjufélagið hefur samþykkt ályktun þar sem bent er á, að eðlilegt sé að erlent verkafólk fái vinnu hér á landi. Um leið vilji félagið ítreka mikilvægi þeirra sjálfsögðu mannréttinda útlendinga að semja um kjör sín án atbeina verkalýðshreyfinga sem oftar en ekki fari um með látum og þvingunum gegn rétti fólks til að gera frjálsa samninga.
Segir m.a. í ályktuninni, sem gerð er í tilefni af ályktun Vinstrihreyfingarinnar-græns framboðs, að Íslendingar hafi oft sótt atvinnu til annarra landa, t.d. Norðurlandanna. Slíkt sé eðlilegt og heilbrigð sveiflujöfnun á mismunandi atvinnuframboði svæða á mismunandi tímum.
Samkeppni meðal launafólks sé jafn heilbrigð og samkeppni á milli fyrirtækja. Vinstrimenn verði að vera samkvæmir sjálfum sér og hafna verðsamráði á vinnulaunum ef þeir ætla að hafna öðrum tegundum verðsamráðs.

Þetta frjálshyggjufólk er nú ekki alveg í lagi. Það veit greinilega ekkert um langa og árangursríka baráttu verkalýðsfélaga fyrir sjálfsögðum réttindum launafólks s.s. styttri vinnutíma, veikindaleyfum og lágmarkslaunum. Mér þætti athyglisvert að sjá þetta sama fólk vinna 60 klst. á viku uppi á Kárahnjúkum fyrir 100.000 kr á mánuði. Eflaust nýtur þetta fólk sjálft í botn ávaxtanna af baráttu verkalýðshreyfingarinnar og óvíst er það það væri tilbúið að fórna réttindum sínum. Helvítis hræsni og ekkert annað.

Baunin er bara búin að vera í jólafríi.
Það hefur verið ágætt. Lestrarafköst eru með því minnsta sem þekkist, ég er ekki einu sinni hálfnuð með eina bók. Mjög slappt.
Ég er búin að setja saman standlampan sem ég fékk frá ömmu nöfnu og hann er voðalega fínn.
Ég fékk allt of mikið af jólagjöfum að venju. Besta og óvæntasta gjöfin var frá ömmu og afa. Það var æðisleg svört rúllukragapeysa og grátt köflótt pils. Amma og afi eru betri að velja föt á mig en ég sjálf. Það er sorglegt. Ég er að hugsa um að ráða þau sem persónulega stílista.
Eftir því var tekið að enginn á mínu jólaheimili (sem er hjá ömmu og afa í Kórsölum) fékk eftirtalda hluti: Kleifarvatn e. Arnald, Vetrarljóð með Gröndalnum, Sálma með systur KK, Nylon eða aðra topp-selling hluti jólavertíðarninnar.

Ég fékk Tenderfoot geisladiskinn í jólagjöf frá Varða bróður. Hann er mjög góður, rólegur en samt spennandi, söngvarinn hljómar á köflum eins og Tom York sem getur ekki verið slæmt.

Ég er búin að gefa 2000 kr til Rauða krossins vegna flóðbylgjunnar. Hvet aðra til að gera slíkt hið sama, það veitir ekki af peningunum og við erum jú flest vel aflögufær.

Ég var annars að uppgötva snilldar söngkonu um daginn. Hún heitir Lhasa. Ég sat í bílnum hjá mömmu og Hörður Torfa (já ég veit) var með þáttinn sinn Sáðmenn söngvanna. Hann var að fjalla um þessa söngkonu og ég var alveg heilluð. Lét mömmu gefa Áslaug frænku disk með henni í jólagjöf. Tónlistinn hennar er svona sorgleg, mögnuð, spennandi og tilraunakennd hljóðfæranotkun gengur ótrúlega vel upp. Ég ætla að fjárfesta í disk úti í hinum stóru Bandaríkjum.

Nú ætla ég að fara að spila Sims 2 sem ég var að fá frá Varða.

Þá er maður bara búin að baka sínar 4 sortir af jólaóhollustu. Fyrir valinu í ár urðu sparijólakaka (það er jólakaka með extra spes mikið af apríkóskum, súkkati, döðlum, sherrýlegnum rúsínum, kokteilberjum og Brasilíuhnetum), súkkulaðibitakökur (sem heppnuðust óvenju vel þetta árið), eldspýtur, browniea og svo gerði ég líka kæfu. Í allt þetta fóru um tveir heilir dagar. Það var voðalega gaman.

Ég vil gjarnan nota þetta tækifæri til að lýsa eftir einkunnum. Hvaða leti er þetta hjá kennurum?

Ég fór í teiti í gær hjá Atla til heiðurs Eggerti Ungverja. Það var gaman en ég galt fyrir með óhemju þynnku í dag. Svaf frá 19-22. Það var gott.

Ég fór með Stefáni og Björgu móður hans að höggva jólatré í dag. Við lögðum af stað kl. 11.30. Ég valdi stærsta tréð í skóginum handa mömmu. Það var svo stórt að það komst ekki í bílinn þannig að við Stefán þurftum að fara heim og ná í Renóinn hans afa og sækja það svo. Tréð var svo langt að það náði meira að segja hálfan meter út úr honum og fyllti alveg út í allt. Það var fyndið. Enn fyndnara verður þegar reynt verður að setja tréð upp. Kannski verður nánar sagt frá því síðar.

Það er ótrúlegt hvað manni tekst að safna að sér miklu drasli á ekki nema 22 árum. Ég hugsa að ég eigi eftir að vera ný búin að koma öllu fyrir þegar ég þarf að flytja aftur í haust.
Ég er líka óttalegur ruslsafnair, tími ekki að henda hlutum. Það er vandamál.
Þó að ég sé búin að fara með 5 stóra kassa niður í geymslu er samt allt ennþá fullt af drasli.
Þetta vestræna neysluþjóðfélag er alveg að fara með mig.

Ég er komin með jólasektarkennd á háu stigi. Í hvert skipti sem ég kaupi eitthvað (sem er n.b. allt of oft!) þá hugsa ég hvað væri hægt að fæða marga í Afríku fyrir þennan pening sem ég er að eyða í föt og klippingu og annað rusl. Ef ég seldi allt sem ég á gæti ég öruggleg fætt smáþjóð í Afríku fyrir peninginn í eitt ár. Það er skuggaleg tilhugsun.

Annars er skólinn bara búinn hjá mér og allt í góðu. Mér gekk ágætlega á þessu eina prófi sem ég fór í held ég. Nú er mig bara farið að lengja eftir einkunnum. Ég var svo bjartsýn að halda að ég gæti fengið námslánið fyrir jól því ég er búin svona snemma en það er orðið afar ólíklegt.

Mandarínur eru góðar og jólalegar. Mæli með mandarínum

Ég er að fara í fyrsta og eina prófið á miðvikudag og nenni engan veginn að læra.

Geymslan mín er orðin hrein og hæf til að geyma hluti í. Það er stór áfangi og þrifin tóku langan tíma og margar margar skúringafötur.
Núna ætla ég í Rúmfatalagerinn og kaupa glæra geymslukassa í staðinn fyrir að læra fyrir próf.
Ég lifi spennandi lífi.
Stefni á gott djamm nú um helgina og svo aftur 21. des. Alveg kominn tími á smá sukk.

Hugleiðingar
Af hverju þurfa ráðherrar að vera á flottum og dýrum bílum? Er ekki nóg fyrir þá að vera bara á venjulegum 2 milljón króna fólksbílum? Það mætti nú spara nokkrar millur með því.

Nú er búið að hækka svokölluð skráningargjöld í alla ríkisháskólana og enginn segir neitt. Námsmenn munar greinilega ekki um 45 þús. kr.
Stórfurðulegt mál.
Ungþingmenn greinilega að standa sig afar vel í að verja hagsmuni ungs fólks. Fyndið hvað það var pressað mikið á Dagnýju en enginn minntist á Birgi, Sigurð Kára og Bjarna Ben sem allt eru ungir menn sem hafa gengið í háskóla. Kannski borgðu bara mamma og pabbi alltaf allt fyrir þá svo þeir fatta ekki hvað þetta eru miklir peningar fyrir fólk á lánum og svona.
Dálítið merkilegt.

Jæja þá er kona bara búin með 13 og síðustu ritgerðina/verkefnið sem ég þarf að skila af mér nú fyrir jól. Vei.

Ég er stjörf af þreytu. Eins og fram hefur komið vakti ég til 6.30 í fyrrinótt og vaknaði aftur kl. 9. Ég náði svo að leggja mig aðeins milli 12.30 og 15. Það var gott.

Ég var í mesta Sjálfstæðismannapartýi í heimi áðan með mínum heitt elskaða Stefáni. Um var að ræða útgáfuteiti vegna bókarinnar Kiljans eftir Hannes Hólmstein Gissurarson. Veislan var haldin á heimili hans. Hann á mikið af bókum og nokkur flott málverk. Það eru eins dúllur á hornunum á dyrarömmunum hjá honum og eru í minni íbúð.
Ég var svolítið þreytt í veislunni. Þarna var mikið af frægu og ríku fólki. Björgúlfur eldri frændi minn var flottur í tauinu að venju. Björn Bjarnason og frú voru á svæðinu, Friðrik Sophusson, ungþingmennirnir Sigurður Kári Karlremba og Bjarni Benidiktsson. Fréttakonan Elín Hirst, Styrmir ritstjóri Moggans, Gerður og Þór Whithead sagnfræðingur maðurinn hennar, Jónína Ben, Kjartan baktjalda kall, Anna Agnarsdóttir fyrrverandi forseti heimspekideildar, sonur Davíðs og örugglega fleiri sem ég veit ekki hvað heita og finnst frekar lummó. Stefán segir að ég og Gísli Gunnarsson sagnfræðiprófessor höfum verið einu manneskjurnar þarna sem voru ekki meðlimir í Sjálfstæðisflokknum. Ég var heldur ekkert sérstaklega að finna mig.
Flestir voru í skóm sem kostuðu meira en öll fötin sem ég var í samanlagt. Mér fannst ég óttalega sveitaleg og lummó og fátæk.

Ég er mjög þreytt. Ég vakti til rúmlega 6.30 í morgun að vinna í ritgerð. Ég vaknaði aftur kl. 9. Ég er að klára að fara yfir hana núna. Ritgerðin er löng, tæp 7000 orð. Ég er bara nokkuð ánægð með mig.

Ég er mjög þreytt. Ég vakti til rúmlega 6.30 í morgun að vinna í ritgerð. Ég vaknaði aftur kl. 9. Ég er að klára að fara yfir hana núna. Ritgerðin er löng, tæp 7000 orð. Ég er bara nokkuð ánægð með mig.

Ég er orðin gegnsýrð af klámi og sora kynlífsiðnaðarins. Ég er nú að gera þriðju ritgerðina, afsakið fjórðu, um klám og vændi og þvílíkt ógeð. Ef þú hefur áhuga á að heyra reiðilestur um af hverju klám sé slæmt hringdu í síma 697-9896.
Stefán tók þátt í Gallup könnun áðan, hann var meðal annars spurður hvað honum finndist um að banna klámblöð og -myndir á Íslandi. HALLÓ, hvers konar klámefni hefur verið bannað á Íslandi síðan 1940! Skýr dómafordæmi Hæstaréttar segja hvað er bannað en löggan bara gerir ekki neitt!

Ég er reiður femínisti í dag, eins og reyndar flesta aðra daga.

Endilega kíkið á þetta:
http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/porn/view/
Þáttur PBS um bandaríksa klámiðnaðinn. Þarna er líka meira efni um iðnaðinn sjá hér að neðan.

Hér er skemmtilegur listi sem lögfræðingurinn Paul Cambria tók saman fyrir klámiðnaðinn.

Viðmiðanir við framleiðslu kvikmynda og hlustur
Áður en mynd er valin skal skoða andlitssvip módels/leikkonu. Notið ekki myndir sem sýna óhamingju (e. unhappiness) eða þjáningu (e. pain).
Sýnið ekki eftirfarandi:
Engar myndir eða myndskeið sem sýna þjáningu eða niðurlægingu (e. degradation).
Ekki sýna sáðlát í andlit (sáðlát á líkama eru í lagi ef það er ekki ógeðfellt (e. nasty)).
Ekkert fjöldasáðlát (e. bukakke).
Engar spýtingar eða munnvatn á milli munna.
Bannað er að nota matvæli sem kynlífstæki (e. sex object).
Bannað að sýna þvaglát nema í náttúrulegu umhverfi s.s. á akri eða í vegarkanti.
Engar líkkistur.
Engin bindi fyrir augun (e. blindfolds).
Engar vaxdreypingar (e. wax dripping).
Ekki tveir limir í eða nálægt einum munni í einu.
Ekki sýna skapaopnanir (e. stretching pussy).
Engar hnefaísetningar (e. fisting).
Ekki sprautanir (e. squirting)
Ekki bindinga (e. bondage) leikföng eða útbúnaður nema mjög léttur.
Ekki sýna stúlkur vera að deila gervilimum (hvorki í munn né sköpum).
Leikföng eru í lagi ef myndirnar eru ekki ógeðfelldar.
Ekki sýna hendur tveggja mismunandi manneskja að fingra sömu stúlkuna.
Ekki sýna mök milli tveggja karla. (Þessu atriði listans ætti að sjálfsögðu að sleppa enda hafa samkynheigðir fullkominn rétt til að sjá kynferðislegt efni líkt og gagnkynhneigðir).
Enga kynskiptinga (e. transsexuals). (Hvort rétt sé að banna kynskiptingaklám þarf að skoða sjálfri finnst mér að það ætti að vera leyfilegt svo fremi sem það uppfylli önnur atriðið listans og sé ekki niðurlægjandi eða ofbeldisfullt).
Ekkert tvíkynhneigt kynlíf (e. bi-sex). (Þessu atriði ætti að sleppa líkt og gildir þar sama hugmynd og um myndir af kynlífi samkynhneigðra).
Enginn niðurlægjandi talsmáti s.s. „Sjúgðu þennan böll, tík“(e. „Suck this cock, bitch“) á meðan andlit hennar er slegið með lim (e. while slapping her face with a penis).
Ekkert blæðingaefni (e. menstruation topics).
Ekki sifjaspellsefni (e. incest topics).
Ekkert þvingað kynlíf (e. forced sex), nauðgunarþemu (e. rape themes) eða slíkt.
Engin þemu um svarta karla og hvítar konur. (Þessu atriði ætti að sleppa enda ekkert rangt við það að fólk af ólíkum litarháttum stundi kynlíf). að Bush tók við völdum því þeir voru hræddir um að vera bustaðir.

Sumir af þessum hlutum eru svo ógeðfelldir að ótrúlegt er að það þurfi að taka fram að óæskilegt sé að hafa þá í klámefni.

Gleymdi einu ómissandi jólalagi

Silent Night með Sinéad O'Connor

Þá er ég búin að föndra fyrir jólin. Meistaraverk hefur litið dagsins ljós. Appelsína skreytt með negulnöglum. Undanfarin þrjú jól hefur föndrið falist í þessu. Ég er bara nokkuð ánægð með það, lím og svoleiðis er allt of mikið vesen.

Ég er búin með eitt verkefni enn, það er í yfirlestri hjá hinum mikla Stefáni. Mér telst til að ég sé búin að skila 8 verkefnum það sem af er vetrar, skila svo tveimur í viðbót núna á eftir og þá eru bara tvö eftir. Ég hef aldrei lent í öðru eins. Það sem meira er þá voru þetta allt meðallöng til alveg rosalega löng verkefni. Ég er búin að vera rosalega dugleg. Er líka búin að fá lægst 8,5 það sem af er vetrar og meira að segja eina 9,5. Ég er rosalega góð.

Ég er að hlusta á jólalög. Mæli sérstaklega með eftirfarandi lögum:
Jólakötturinn - Björk
Merry Little Christmas - Coldplay
Christmas Time - Smashing Pumkins
White Christmas - Bing Crosby
Jólasnjór - Ellý og Vilhjálmur

Ég er ekki enn búin að horfa á bestu jólamyndi í heimi, The Grinch. Þarf að fara að grafa hana uppn hún er einhvers staðar í draslinu. Annars sá ég The Mask aftur um helgina (merkilegt hvað Jim Carrey fer vel að vera grænn í framan, sbr. Grinch og Mask). Hún er ennþá mjög fyndin og hefur elst þrusu vel. Tæknibrellurnar voru flestar enn fínar.

Jæja maður var bara að syngja á tónleikum í gær. Gekk svona líka glimrandi vel. Ég söng tvö lög; Það á að gefa börnum brauð og How beautiful are the feet of them úr Messíasi eftir Handel. Ég er bara rígmontin.

Ég er svona smán saman að skreyta fyrir jólahátíðina. Er núna búin að setja upp aðventuljós, jólatrésljós, jólamús, jólaviskustykki og setja skraut á snjóberjagreinar mínar. Ég var löngu búin að setja fyrir jólasængurverið á. Þetta magnast svo þegar nær dregur jólum.

Ég held að einhver sé að stela mýkingarefninu mínu. Það minnkar svo hratt í henni. Mér finnst asnalegt að geta ekki geymt það í sameiginlega þvottahúsinu þar sem eru heilar 3 þvottavélar án þess að fólk sé að stelast í það. Kannski er ég bara vænisjúk.

Annars afrekuðum við Stefán það um helgina að setja saman eitt stykki IKEA kommóðu. Við krambúleruðum hana bara smá. Ég á samt eftir að raða í hana. Það verður orðið ansi fínt hérna þegar ég verð búin að þrífa geymsluna og setja allt ruslið mitt þangað. Sjálfboðaliðar til geymsluþrifa óskast.

Ég fór í Skífuna í dag. Ætlaði að fá að hlusta á Mugison diskinn. Stúlkan tjáði mér kurteislega að það væri ekki hægt því það væru að koma jól og það væri svo mikið að gera. (Það voru 2 hræður inni í búðinni fyrir utan mig og Stefán og 3 starfsmenn!) Þá sagði ég að mér finndist það skrítið því hvernig ætti maður annars að vita hvort diskur sé góður eða ekki ef maður hefur kannski bara heyrt eitt lag? Ég bið ekki um diska í jólagjöf sem ég hef bara heyrt eitt gott lag af ef ég þekki ekki listamanninn. Ég vil vera viss, það er nú ekki eins og geisladiskar séu neitt sérstaklega ódýrir hér á landi. Ég held að afgreiðslustúlkunni hafi fundist ég vera skrítin. Stúlkan benti mér á að fara á tónlist.is. Þá spurði ég: "Hvað ef diskurinn sem mig langar að hlusta á er ekki til þar?" (Það hefur svo komið í ljós að Mugison diskurinn er einmitt ekki til þar). Þá varð fátt um svör. Skífan er léleg búð. Héðan ætla ég að kaupa mína tónlist erlendis og í 12 tónum því þar er góð þjónusta og ekki svona bull.

Svo fór ég líka í Mál og menningu Laugavegi. Ætlaði að kaupa breska jóla Vouge. Það var búið. Hvaða dagur er í dag? Fokking 3. desember og desember Vouge er uppselt? ER ekki í lagi með þetta lið? Ég er algjörlega búin að komast að því að þessi ömurlegu stóru einoknuarfyrirtæki veita enga þjónustu heldur rífa bara af manni þessa fáu aura sem maður á og snýta sér í þá. Djöfull er ég pirruð.

Samt var ég að vinna verslinga í Trival áðan ásamt öðrum MR-ingum. Það var gaman.

Ég ætlaði út í búð og með filmur í framköllun. Steig á bak rauða fákinum í rigningu og komst að því að afturdekkið er sprungið. Ég nenni ekki að fara með það í viðgerð því það er hellirigning. Vill einhver gefa mér bíl, bensín og tryggingar?

Vissir þú að Davíð Oddsson neyddist til að skipta sjálfur um á rúminu sínu þegar hann var í einangrun á Landspítalanum? Algjört hneyksli, rígfullorðinn maður sem hefur aldrei þurft að skipta um á rúmi. Í hvaða heimi býr hann eiginlega? Ég vildi að það væri einhver sem skipti alltaf um á rúminu hjá mér.

Ég var að fá áfall, ekki vægt heldur stórt. Á heimasíðu skólafélagsins er þáttur sem kallast Lambakjöt. Hægt er að smella á nöfn þriggja stúlkna í 3. bekk skólans og þá birtast af þeim myndir og upplýsingar um þær. Hvað er verið að gera með þessu? Af hverju eru þar engir strákar úr 3. bekk? Á vinstri hlið síðunnar er svo Nautakjöt, það eru strákar úr 6. bekk. Er ekki í lagi með fólk?

Er einhver að lesa þetta blogg? Líklega ekki enda hefur það verið dautt í meira en ár. Ég ætla samt að skrifa.

Ég er búin að vera að pæla dálítið í framboði og eftirspurn. Allir geta verið sammála um að þetta eru tengd fyrirbæri. Er rétt að svara allri eftirspurn? Gott dæmi um þetta er barnaklám. Eftir því er eftirspurn samt eru allir sammála um að henni beri ekki að svara, það sé ólöglegt að svara henni með því að framleiða barnaklám. Ef litið er á nýlega umræðu um árshátíðarlag MR má skoða það frá þessu sjónarhorni. Inspector scholae Jón Bjarni réttlæti birtingu lagsins meðal annars með því að menning okkar væri full af svona kvenfyrirlitningu, það væri eftirspurn eftir svona efni. Þetta væri grín sem ekki ætti að taka alvarlega. Með þessu geri hann lítið úr því valdatæki sem grín og húmor er. Með því að gera grín að jafnréttisbaráttunni og femínistum er verið að smætta vandamálið og gera lítið úr því. Fyndni er ein leið til að halda konum niðri. Vinsældir kvenhaturshúmors eru miklar um þessar mundir. Freysi á X-inu er gott dæmi um þetta og ummæli Davíðs Oddssonar um að hann hafi alltaf verið karlremba í Gísla Marteini. Er þetta í lagi? Er fyndið að tala um hórur og mellur? Eru konur bara skemmtiefni fyrir karla?
Af hverju mótmæltu stelpur í MR ekki árshátíðarlaginu? Eftir því sem ég kemst næst er engin stelpa í stjórn skólafélags MR þetta árið (af hverju hefur enginn talað um það, þetta er hneyksli!) og aðeins ein í stjórn Framtíðarinnar. Af þessu má sjá að stúlkur innan MR hafa ekki beinlínis marga fulltrúa í æðstu stjórnum félagslífsins. Þær hafa enga rödd, skammtímahagsmunir þeirra eru fólgnir í að samþykkja ríkjandi karlaveldi, annars verða þær sjálfar skotspónninn.
Þegar ég var í MR voru dæmi um karlrembu og kvenhatur ófá í málgögnum beggja skólafélaganna og eitt árið var lag á árshátíðardisknum sem hét Anna Lind (hleyptu mér inn í analinn) eða eitthvað á þann veg. Á þeim tíma gerði ég sjálf engar athugasemdi við það og mér er ekki kunnugt um að nokkur önnur stelpa, foreldri eða stjórnendur skólans hafi gert það heldur. Af hverju sættum við okkur við þessa klámvæðingu?

Ég er að læra á Bókhlöðunni. Það eru flest borð upptekin. Spurning hvort stjórnendur Hlöðunnar hafi heyrt um svokölluð millistykki. Ég er jú einmitt svo heppin að sitja á borði sem er um það bil 30 m frá næstu innstungu sem betur fer er batteríið á tölvunni minni enn í ágætu lagi svo ég ætti að geta gert eitthvað. Samt algjör skandall, það eru jú oftast borð með engum tengjum sem eru laus.

Er ég ein um að vera ekki að fatta hver af Victorunum í Úkraínu er vondi kallinn. Þeir heita báðir e-ð Joð voðalangt og ég er ekki að ná hver er hvað. Reyndar veit ég núna að sá sem var einu sinni sætur en er nú allur bólginn og út í bólum er góði kallinn en ég man samt ekki hvað hann heitir.

Í dag er ég að fara að skila lengstu ritgerð sem ég hef skrifað hingað til. Hún er um 9000 orð. Reyndar erum við þrjár sem skrifuðum hana en samt alveg góður slatti. Hún er um vændi.

Innlent mbl.is 29.11.2004 22:01
Gjöld á sterku víni og tóbaki hækkuð um 7%
Alþingi samþykkti í kvöld lagafrumvarp um að áfengisgjald á sterku víni hækki um 7% og tóbaksgjald hækki einnig um 7%. Áfengisgjald af léttu víni og bjór hækkar ekki. Reikna má með að smásöluverð á sterku víni hækki um u.þ.b. 5,6% og verð á tóbaki um 3,7% að jafnaði. Tekjuauki ríkissjóðs vegna þessara hækkana nemur allt að 340 milljónum króna á ársgrundvelli og áætluð áhrif á vísitölu neysluverðs eru talin verða um 0,08%.
Fjármálaráðherra lagði frumvarpið fram á Alþingi í kvöld og það fór hraðferð í gegnum þingið og var samþykkt laust fyrir klukkan 22.
Fram kemur í greinargerð með frumvarpinu, að áfengisgjald og tóbaksgjald hafi ekki hækkað síðan í lok nóvember 2002 og ljóst sé að þróun þeirra gjalda hafi ekki verið í samræmi við almennt verðlag og í raun hafi þau lækkað að raungildi. Tillaga um hækkun nú sé í samræmi við þróun almenns verðlags á síðustu árum en almenn vísitala neysluverðs hafi hækkað um u.þ.b. 7% frá því að þessi gjöld hækkuðu síðast. Í frumvarpinu er þó lagt til að áfengisgjald léttra vína og bjórs verði óbreytt, en það hefur ekki breyst síðan 1998.
Þingmenn stjórnarflokkanna og Vinstrihreyfingarinnar-græns framboðs studdu frumvarpið á Alþingi í kvöld en þingmenn Samfylkingar og Frjálslynda flokksins sátu hjá.

Ég er svo ánægð með ríkisstjórnina, enn ein skattalækkunin!
Þetta gæti haft þau áhrif að ég geti ekki bakað mína víðfrægu og sérlega ljúffengu jólaköku þar sem sherrýlegnar rúsínur eru ómissandi hluti hennar. Ég sem fátæk námskona hef varla efni á því núna!
Að auki hefur þetta hækkað höfuðstól námslánanna minna og íbúðarlánanna þar sem þau eru öll verðtryggð. Helvítis svínarí!

Ég var búin að blogga rosa flott en það urðu tæknilegir örðugleikar. Ég mun reyna að endurskapa meistaraverkið.

“Ordinary people can do extraordinary things if they are organized.” New Party News, 1997.

“Society not only controls our movments, but shapes our identity, our thoughts and our emotions. The structures of society become the structures of our own consciousness. Society does not stop at the surface of our skins. Society penetrates us as much as it envelopes us.” Berger, 1963.

Ég hata Bandaríkin. Ég var að klára 19. og seinasta kaflann í Social Problems, námsbókinni minni í Fjölbreytileika og félagsleg mismunun. Mæli með henni fyrir þá sem hafa hug á að fræðast um Bandaríkin. Þetta er ekki fögur mynd sem dregin er upp og það versta er að ég held að allt sem stendur í henni sé satt og heldur sé dregið úr en hitt. Í Bandaríkjunum eru skólar þar sem ekki eru til nóg borð fyrir alla nemendurna og klósettin virka ekki. Hvernig væri að Rauði kross Íslands stæði fyrir söfnun fyrir börn sem búa við örbigð í ríkasta landi heims?

Ég var að passa Ásgeir litla bróðir í dag. Hann var voða góður eins og venjulega. Við fórum á Tjörnina með alveg gommu af brauði. Ég held það hafi aldrei jafn margir einstaklingar verið jafn yfir sig ánægðir að sjá mig. Það ætlaði allt að verða vitlaust. Gæsir, endur, svanir og dúfur hópuðust að okkur svo mér var nóg um. Einn svanurinn borðaði brauð úr hendinni á mér og ein gæs beit mig smá í puttan. Þetta var æðislega gaman. Mæli með Tjörninni til að losa um streitu tengda prófum og jólahátíðinni.




Ég hata pylsuráðherran Guðna Ágústsson.

“Ordinary people can do extraordinary things if they are organized.” New Party News, 1997.

“Society not only controls our movments, but shapes our identity, our thoughts and our emotions. The structures of society become the structures of our own consciousness. Society does not stop at the surface of our skins. Society penetrates us as much as it envelopes us.” Berger, 1963.

Ég er að lesa 19. og seinasta kaflann í Social Problems. Ég hata Bandaríkin, þar eru menn vondir við börn. Í sumum skólum eru ekki nóg borð fyrir alla og klósettin biluð. Hvernig væri að fara að gera eitthvað í þessu? Þjóðarsöfnun Rauða krossins fyrir börn sem búa við örbigð í ríkasta landi í heimi?
Kannski ég reyni að gera eitthvað fallegt um jólin fyrir einhvern sem á bágt. Veit bara ekki alveg hvernig.

Annars var ég að passa Ásgeir litla bróðir í dag. Hann var voða góður að venju. Við fórum á Tjörnina með alveg gommu af brauði. Það varð allt brjálað. Gæsir, endur, svanir og dúfur börðust um bitana og einn svanur borðaði úr höndinni á mér. Ein gæsin beit mig í puttan. Samt bara laust svo það var alveg í lagi. Ásgeir var alveg steinhissa á öllum látunum og sagði ekki eitt einasta orð en fannst samt gaman sýndist mér.
Ég fór í 12 tóna og keypti Messías eftir Handel. Þetta er útgáfa frá 1947, diskurinn kostaði heilar 1200 kr sem ég myndi telja eðlilegt verð fyrir geisladisk. Ég myndi sko kaupa miklu fleiri diska ef þeir væru svona ódýrir.

Ég þoli ekki pylsuráðherran Guðna Ágústsson.

Nú er birt nú skoðanakönnun á hverjum degi nánast. Fygli flokkana sveiflast mikið. Í raun er ómögulegt að spá um útkomu kosninganna. Þó virðist sem Sjálfstæðisflokkur muni tapa nokkrum þingsætum en Samfylkinginn fær fleiri en í kosningunum 1999. Um fylgi smáflokkanna er erfiðara að spá, um þessar mundir vinna Frjálslyndir á en um daginn voru það Vinstri-grænir. Líklega mun fylgi þessarra tveggja flokka og Framsóknar ráða úrslitum um möguleika á myndun nýrrar ríkisstjórnar. Bæði Framsókn og VG hafa lýst því yfir að þeir vilji ekki vera í ríkisstjórn nema þeir fái meira en 10% fylgi. Það þykir mér skrítin pólitík. Það þýðir ekki að fara í fýlu þó maður vinni ekki.
Hvað sem öllu líður er ljóst að spennan mun fara vaxandi næsta mánuðinn...

Jæja BBC World Service loksins komin aftur í loftið á FM 90.9. Það er svo fínt að hlusta á það í bílnum á leiðinni í skólann.
Eitthvað virðist ganga betur hjá Bandamönnum núna, bombað á Baghdad á fullu og Tyrkland búið að opna fyrir herflutninga. Mikið fannst mér kómískt þegar þeir þurftu að hætt framrásinni af því að hersveitirnar voru orðnar matar- og bensínlitlar. Svo eiga hershöfðingjar úr þessum sama her að fara að stjórna heilu landi með 20 milljón íbúum eftir stríðið en þeir geta ekki einu sinni skipulagt sig það vel að hermennirni hafi nóg mat. Afar sannfærandi.

Jæja þá er enn ein helgin farin í súginn. Ekki það að það hafi verið leiðinlegt en að venju lærði ég ekki neitt.
Þetta var um margt merkileg helgi, fjölskylduhátíð bláu handarinnar fór fram í höll nokkurri í Laugardalnum. Þar voru kveðnar vísur og andrúmsloftið var gott og hugur í öllum athafnastjórnmálamönnum landsins eins og börnin sögðu í sífellu bæði í útvarpi og sjónvarpi. Faðir okkar allra Davíð Oddsson lofaði skattalækkunum. Svo virðist sem allir séu búnir að gleyma því að ekki eru nema örfáir mánuðir síðan ríkisstjórnin hækkaði síðast skatta. Þá var skattur á sterku áfengi hækkaður töluvert til að standa undir umbótum fyrir aldraða. Eftir því man enginn núna.
Davíð viðurkenndi einnig að algjörlega hefði misheppnast að flytja ríkisstofnanir út á land. Svo virðist sem menn hafi bara alls ekki áttað sig á að starfsfólkið þurfti líka að flytja og það getur verið flókið mál fyrir fólk með fjölskyldur.
ESB var einnig mært í hástert en samt er Davíð sannfærður um að hagsmunum okkar sé best borgið utan þess. Ég skil ekki alveg hvernig það virkar.

Kærustupör
Almennt hef ég ekkert á móti kærustupörum (amk ekki mjög mikið, bara smá). Sumar af mínum bestu vinkonum eru hluti slíks sambands. Við ákveðin tækifæri eru kærustpör þó alveg sérstaklega óþolandi. Það er til dæmis afar óviðeigandi fyrir fólk að vera að kyssast þar sem aðrir eru að reyna að læra. Eða haldast í hendur og segja hvort öðru sætar litlar sögur af lífinu áður en sambandið hófst. Slíkt skal fara fram á heimili annars hvors aðilans, á veitingahúsum, kaffihúsum eða öðrum ástarhreiðrum. Landsbókasafn Íslands, Háskólabókasafn er ekki ástarhreiður. Það væri jafnvel athugandi að hafa skilti við innganginn, kærustupör bönnuð, eða vinsamleg tilmæli um að pör væru aldrei á sömu hæð. Já þetta er þjóðfélagsböl.

Ég vil benda öllum þenkjandi einstaklingum á að lesa þessa grein og öðlast nýja sýn á heimsmálin og stríð í Írak.
Greinin er nokkuð löng en afar fræðandi og í raun merkilegt að ekki skuli vera fjallað meira um baráttuna milli evru og dollars og áhrifa tilkomu evrunnar og stækkunnar ESB á stöðu heimsmála.

Ert ÞÚ búin/nn að gera góðverk í dag?

Ég fór og gaf blóð áðan og fékk í staðinn djús, brauð með kæfu og kleinu.
Ég er góð manneskja.

Ég fór á merkilegan fund í dag. Hann var um málefni Háskóla Íslands, Páll Skúlason stjórnaði umræðum og Tómas Ingi, Jónína Bjartmars, Kolobrún í VG, Margrét í Frjálslyndaflokknum og Ingibjörg Sólrún voru frummælendur. Þær þrjár síðastnefndu stóðu sig afar vel, höfðu greinilega kynnt sér málin og höfðu ýmsar hugmyndir um þróun háskólanáms og áherslur í menntamálum á Íslandi. Lítið fór fyrir Jónínu nema þegar hún sagði að HÍ væri eini háskólinn á Íslandi sem væri samkeppnishæfur á alþjóðamarkaði, dálítið verið að gefa skít í það sem verið er að gera í HR, Bifröst, HA, KÍ og Hvanneyri. Tómas Ingi fór hinsvegar á kostum í að lýsa almennu skeytingarleysi um málefni háskólans og framtíð menntunar í landinu almennt. Honum finnst Íslendingar standa sig frábærlega í menntamálum þó að aðeins 16% landsmanna á bilinu 25-65 ára hafi lokið háskólaprófi. Til samanburðar má nefna að þessi tala er rúmlega 20% í USA og 39% í Finnlandi. Þetta finnst Sjálfstæðismönnum frábært.
Deildarformaður raunvísindadeildar Helgi, afhenti stjórnmálamönnunum áskorun um aukna fjárveitingu og sagði að ef ekkert yrði að gert yrði ekkert kennt í raunvísindadeild. Einnig gagnrýni hann harðlega að framlög til HÍ héldust ekki í hendur við launahækkanir starfsfólks samkvæmt kjarasamningum.
Anna deildarformaður heimspekideildar reifaði áhyggjur um að engir fjármunir væru til til að ráða nýja prófessora í stað þeirra sem létu af störfum vegna aldurs. Sú staða er i mörgum deildum að nýliðun er engin og jafnvel enginn starfandi prófessor þar sem þrír voru áður. Einnig sagði hún að ef ekki fengist 2,5 milljón króna fljótlega yrði ekki hægt að taka inn nýja nema í fornleifafræði næsta haust.
Svona er nú þetta frábæra ástand.

Það voru ekki margir mættir á fundinn og skömm að því hve fáir nemendur sjáu sér fært að mæta. Öflugur háskóli er jú hagsmunamál allrar þjóðarinnar en þó nemenda í skólanum sérstaklega. Einnig er ámælisvert að aðeins 4 fulltrúar úr Stúdentaráði og af Háskólafundi voru mættir. Áhugi þessara kjörnu fulltrúa er greinilega ekki meiri en svo að þeir geta ekki gefið sér tíma til að fylgjast með umræðum um málefni skólans rétt fyrir Alþingiskosningar. Það finnst mér skammarlegt.

Annars er ég að rembast við að velja mér einhver námskeið fyrir næsta vetur og það ætlar að reynast þrautin þyngri, alltof mörg áhugasvið, allt of mörg námskeið, of lítill tími og fáar einingar.

Svo er líka komið stríð jibbí húrra.
Blair hækkaði aldur þeirra hermanna sem mega fara í stríð úr 18 í 19 ár. Ef ég væri hermaður gæti ég verið að fara í stríð, það er ekki fýsileg tilhugsun.

Ég horfði á hina stórmerkilegu kvikmynd Triple X eða XXX með hinum ágæta Vin Diesel í aðalhlutverki ásmt fjölskyldu minni á þriðjudagskvöldið. Þetta var ágætis afþreying. Í myndinni voru margar gullvægar setningar en sú albesta var á þessa leið. "Stop thinking Prague police and start thinking PlayStation!" Ég hef ákveðið að gera þetta að mínu lífsmottói.

Þá er maður barasta búin að fara í eitt stykki próf. Það gekk bara þokkalega að mér fannst enda frekar í léttari kanntinum.
Ekkert er enn farið að skýrast hvort Björk verði á Hróarskeldu og er það slæmt. Ég vil endilega sjá hana spila í útlöndum því ég ímynda mér að það sé töluvert ólík stemming og er á tónleikum hennar hér heima.
Ég þoli ekki fólk sem kyssist á Bókhlöðunni, það er fátt jafn þreytandi og að heyra slurp-hljóð í áköfum kærustupörum þegar maður er að reyna að einbeita sér að lærdómnum.

Krónan barasta hækkar og hækkar. Maður spyr sig hvort þetta taki aldrei enda. Einnig spyr ég mig hvort ekki sé nú kjörið tækifæri fyrir plötubúðir til að lækka verð á geisladiskum, DVD-myndum og töluvleikjum svo um munar þar sem gengið er svo hagstætt fyrir innflytjendur um þessar mundir. Einngi má velta fyrir sér hvort ekki sé komin tími á því að lækka verð á bíómiðum. Já þessum áleitnu spurningum þarf einhver að svara.

Ég fór að sjá Nóa Albínóa á laugardagskvöldið ásamt minni ágætu vinkonu Vöku. Myndin var góð. Ég mæli eindregið með henni en vil eiginlega ekki segja neitt meira til þess að skemma ekkert fyrir neinum ólíkt leiðnlega gagnrýnandanum á Rás 2 sem segir alltaf allt sem gerist í myndunum sem hann er að dæma.
Annars gerði ég fátt merkilegt um helgina. Fékk falskan hér hjá ömmu nöfnu og söng og bakaði fyrir verðlaunaafhendingu í einhverri stærðfræðikeppni á sunnudaginn. Það var ágætt.

Á laugardaginn ætlaði ég reyndar að far út að hjóla. Komst þá að því að gjörðin á afturdekkinu er ónýt. Þá ætlaði ég í sund en þá var búið að loka sundlauginni svo ég endaði á að fara bara í sturtu. Svolítill bömmer þar sem veðrið var með afbriðgum gott.

Vegna fjölda áskoranna hef ég ákveðið að fá mér þetta MSN sem allir eru að tala um. Mér skilst það sé mikill tímaþjófur og það er ekki ákkúrat það sem mig vantar en ég læt undan þrýstingnum vegna þess að ég er svo æðislega mikil hópsál.

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að Ísland sé heimspekiland. Afhverju segirðu það kynni einhver að spyrja. Ástæðurnar eru nokkrar og hver annarri yndislegri. Í fyrsta lagi þá er oft leiðinlegt veður hér, ekki beinlínis vont en svona þreytandi, þessvegna er maður alltaf æðislega glaður þegar sést til sólar og er sæmileg hlýtt eins og í dag. Það kennir okkur að meta það sem gott er og þakklæti bara almennt. Ísland er lítið og þessvegna eru Íslendingar sífellt að berjast við mótsagnakennda minnimáttar-stórmennsku tilfinningu. Ég man ekki meir.

Ég fór út að borða nestið mitt á peysunni áðan. Það var alveg nógu hlýtt ef ég hélt mig í sæmilegu skjóli. Allir horfðu á mig eins og ég væri svaka skrýtin og það er líklega rétt.

Hinn illi bróðir Robin Williams reyndist ekki vera mjög illur eftir allt saman. Það átti að vera próf í dag og að venju var ég frekar slælega undir það búin. Það kom svo á daginn að Chuck hafði lent í stæorkostlegum tæknilegum örðugleikum og neyddist til að fresta prófinu um viku og gefa okkur frí næsta fimmdudag. Ég þori varla að segja hvað mér létti ósegjanlega mikið.
Einnig hefur nú komið á daginn að ég mun aðeins fara í eitt vorpróf sem er nógu merkilegt til að það sé í próftöflu. Það verður í Heimspekilegum forspjallsvísindum betur þekkt undir nafninu FÝLAN. Þeir tímar hafa þó reynst vera ágætlega skemmtilegir enda snýst námskeiðið um að fá mann til að hugsa um forsemdur vísinda og þessháttar og það er hverjum manni hollt. Ég hef því ákveðið að allir þeir sem voru búnir að segja mér að það væri ömurlegt og leiðinlegt námskeið séu ekki þenkjandi einstaklingar.

Það má segja að ég hafi fengið óvæntan glaðning í gær. Það var blaðið Myndbönd mánaðarins. Þar gefur að líta kynningar á misgóðum ræmum sem og ómerkilegar upplýsingar um frægt fólk. Þar var mynd af nokkrum heimsfrægum konum sem allar eru undir 158 cm á hæð. Þar má helst nefna Dolly Parton, Christinu Aguilera, átrúnaðargoðið mitt Shakiru, hinar stórgóðu leikkonur Christinu Ricci og Reese Whiterspoon, Lil Kim og einhverjar fleiri sem ég man ekki eftir í svipinn, það er ekki leiðum að líkjast. Ég sé í anda hávaxið fólk gera grín af svona frægum og ríkum konum!

Ég er mjög ánægð með veðrið um þessar mundir, það er svo gott. Það er hressandi að fá svona mikla sól og skammdegið í ár hefur varla staðið undir nafni. Það væri athyglisvert að kanna hvort svona milt tíðarfar hafi ekki jákvæð áhirf á geðheilsu fólksins í landinu.

Ég ætla ekki að fjalla neitt um Davíð Oddsson, Hrein Loftsson, Jón Ásgeir, Baug og meintar mútur. Eitt verð ég þó að segja og það er að mér finnst barnalegt að vera að fara með eitthvað svona í fjölmiðla sem ómögulegt er að sanna eða afsanna. Hvort einhver hafi sagt þetta eða hitt eða heyrt þennan og hinn nefndan. Þetta er eins og sandkassaslagur og hana nú.

Ég er svo spennt yfir að vera að fara á Skriðuklaustur að ég er farin að gera lista um hvað heppilegt væri að hafa með. Allar góðar tillögur eru vel þegnar.

Ég er ein af heimsins pirrandi manneskjum í dag. Afhverju spyr kannski einhver. Það er af því að ég er kvefuð á bókasafni. Hver kannast ekki við að vera að reyna að læra og það er alltaf einhver að hósta, hnerra og sjúga upp í nefið. Það er óþolandi. Þar sem ég er sjúklega kvefuð þá er ég óþolandi. Ég hósta og þarf að snýta mér á 2 sekúndna fresti. Ég fer í taugarnar á sjálfri mér og það er nokkuð slæmt.

Ég fór í skálaferð með Fróða á föstudaginn. Það var gaman. Við gistum í rosa flottu félagsheimili sem heitir Þjórsárver og er í Villingaholtshreppi. Þrátt fyrir að flestir sem þeirra sem voru með í för séu rómaðir drykkjuhrútar þá voru rúmlega tveir kassar eftir af bjór. Fólk var enda ekkert of hresst þegar það vaknaði á laugardagsmorgninum. Sjálf var ég næpuhvít í framan vegna óstjórnlegrar ógleði. Því hef ég ekki lent í áður. Laugardagurinn fór í að vera skemmdur eftir gaman næturinnar á undan og ég var bara heima með mömmu sem var reyndar mjög fínt.

Á sunnudaginn fór ég í saltkjöt og baunir til ömmu og afa. Það var æðislegt. Á eftir fórum við að skoða Vöruhótelið sem er rosa flott. Þetta var mjög smáborgaralegur sunnudagur.

Ég komst að því að bílinn minn er svokallaður heimspekibíll. Það er vegna þess að maður gleðst óstjórnlega í hvert skipti sem hann fer í gang og kemur manni á áfangastað. Já svoleiðis bílar eru góðir fyrir Pollýönuna í manni en kannski verri fyrir budduna...

Hvað myndi ég gera ef ég fengi 70 milljónir í laun á ári?

Ég hef aðeins verið að velta þessu fyrir mér. Mér finnst líklegt að fólk með svo miklar tekjur vinni frekar mikið og geti því ekki dvalist langdvölum erlendis. Fyrir þennan pening má kaupa tvö stór einbýlishús og jeppa að auki. Það má fara út að borða á hverju kvöldi á Grillinu með alla familíuna. Kaupa dýr heimilistæki, hljómtæki, 30 dýr sjónvörp, Porsche, eyju á Breiðafirði, gott mjólkurbú, ógrynni af rándýrum fötum, fara í klippingu á hverjum degi. Já þetta eru miklir peningar. Ég hugsa að það sé fullt starf að eyða svona upphæðum hér á landi. Auðvitað fer tæpur helmingur í skatta en það er samt góður slatti eftir og fyrir þá peninga má gera ýmislegt. Maður gæti líka keypt trillu og kvóta, 5 sumarbústaði, einkaflugvél, litla snekkju eða heilan stigagang í blokkinni minni.

Fornleifafræðingar eru skrítnir. Ég er að lesa afar leiðinlega námsbók fyrir prófið hjá bróður Robin Williams. Þar er tilvitnin eftir höfund bókarinnar. Hún er mjög innblásin og er svohljóðandi: "The only truth is stratification."

Freyja hin vitra var að segja mér að það væri haloscan sem væri bilað en ekki ég. Það eru góðar fréttir.

Á Kreml.is er grein eftir Eirík Bergman þar sem hann er að segja nákvæmleg það sama um allt þetta Íraksmál og ég sagði 22. janúar 2003. Merkilegt hvað ég er stundum gáfuð.

Annars virðist commenta-kerfið mitt vera dáið en ég skil ekki afhverju þar sem ég hef ekkert verið að fikta í því. Ég veit ekki hvort ég á að reyna að laga það.

Ég held ég sé að fara að fá illvíga hálsbólgu. Tímasetningin er slæm vegna anna s.s. prófs og verkefnaskila í næstu viku, auk þess sem mér finnst leiðinlegt að vera veik.

Ég fór í Stjórnmálaskóla Samfylkingarinnar í kvöld. Það var gaman og fræðandi. Mér finnst þetta sniðug hugmynd hjá þeim, þetta er ágæt aðferð til að örva fólk til gagnrýninnar umræðu og hjálpa leikmönnum að skilja hvernig þetta gengur allt sama fyrir sig.

Ég er heppna Albína um þessar mundir. Ég get bæði farið að vinna á Skriðuklaustri við að grafa og á Hróarskeldu. Nú er bara spurning hvað ég geri fyrripart sumarsins. Bæjarvinnan hljómar ekkert mjög vel auk þess sem ekki er víst að maður fái yfir höfuð vinnu þar þegar atvinnuástandið er svona slæmt.

Ég er uppfull af ýmiskonar pólitískum hugmyndum og vangaveltum eftir að hafa hlýtt á ræður frá Össuri, Jóhönnu og Ingibjörgu. Því meira sem ég hugsa því ljósara verður mér hvað það er margt í okkar samfélagi sem þarf að taka til gagngerrar endurskoðunar. Ekki endilega af því að Sjálfstæðisflokkurinn og Davíð Oddsson hafi gert allt vitlaust heldur af því að Ísland og heimurinn allur hafa breyst meira en nokkurn óraði fyrir.
Landbúnaðarkerfið þarf að taka algjörlega í gegn. Ég veit það sjálf þar sem ég hef búið í sveit að margir bændur hafa það ekkert allt of gott. Að hluta til er það vegna óhagkvæmni, menntunarskorts og áhugaleysis. Hin hliðin er hinsvegar sú að það er erfitt fyrir ungt fólk sem vill hefja búskap að gera það nema það fái jarðir frá foreldrum sínum. Á hinn bóginn eru þeir sem neyðast til að taka við jörðum af því að þeim býðst ekkert annað þó að það vildi miklu heldur verða kennari eða bankastjóri en bóndi.
Ég á frænda. Hann er giftur. Bæði hann og hans ektakvinna eru hámenntuð í landbúnaðarfræðum og hafa margra ára starfsreynslu á mjólkurbúum. Þau langar ekkert frekar en að eignast sitt eigið kúabú. Það geta þau hinsvegar ekki því til þess að geta keypt sæmilega stóra jörð með nógum mjólkurkvóta til að tryggja hagkvæmni í rekstri þyrftu þau að eiga lágmark 10 milljónir og helst miklu meira. Góð jörð kostar nefnilega á bilinu 40-70 milljónir með öllu og það er stór biti fyrir ungt fólk að hefja búskap sem ekki á neinar umtalsverðar eignir. Þau geta sem sagt ekki orðið bændur þó þau vildu og hafi mikla menntun. Kannski er þetta stærsti vandi landbúnaðarins.

Svo er það Barnaspítali Hringsins. Ég vil byrja á að taka fram að starf Hringskvenna er ómetanlegt og án þeirra hefði spítalinn aldrei verið byggður og þær eiga þakkir skildar. Ég verð hinsvegar að segja að mér finnst alls ekki eðlilegt að til þess að reistur sé spítali með viðunandi aðstöðu fyrir veik börn og aðstandendur þeirra þurfi góðgerðarsamtök að safna hundruðum milljóna króna og gefa ríkinu svo peningana svo það sinni skyldu sinni. Það er alls ekki eðlilegt.
Ekker frekar en það er eðlilegt að Háskóli Íslands þurfi að reka happdrætti til þess að standa undir viðhaldskostnaði bygginga og nýbyggingum. Þetta eru hlutir sem ríkisvaldið á að sinna að mínu mati.

Skattakerfið er svo annað mál sem þarf að taka ærlega til í. Háir neysluskattar hverskonar á ,,munaðarvarningi'' eins og áfengi, bensíni og þessháttar eru algjör tímaskekkja. Þessar vörur eiga að vera skattlagðar með 24,5% virðisaukaskatti eins og flest annað sem fólk og fyrirtæki kaupa.
Skipting matvara milli vsk flokka er einnig úrelt. Til eru tveir skattflokkar fyrir matvöru 24,5% og 14%. Í 24,5% flokknum eru ,,munaðarvörur'' eins og lýsispillur en venjulegt lýsi er í 14% flokknum. Mér þætti gaman að vita hver ákveður hvað er munaðarvara og hvað ekki. Eru þá foreldrar sem eiga börn sem vilja bara lýsistöflur ýkt óheppnir?
Skattlagning á lágmarkslaunum, örorku- og atvinnuleysisbótum er annað dæmi um fáránlega heimskulega vitleysu. Hvaða lógík býr á bak við það að láta fólk fá peninga í formi örorku- og atvinnuleysisbóta til þess eins að taka hluta þeirra af þeim aftur? Þetta getur varla verið þjóðhagslega hagkvæmt því þetta er svo skelfing heimskulegt.
Mér finnst líka asnalegt að ungt fólk eins og ég sem á dulítið sparifé sem nota má til að mennta sig eða kaupa fyrstu íbúðina þurfi að borga af þeim vöxtum sem maður fær 10% fjármagnstekjuskatt. Ég gæti vel skilið það ef um einhverjar tugmilljónir króna væri að ræða en það er bara svo mikill tvískinnungur í því að röfla um að fólk spari ekki þegar hluti af vöxtum er tekinn í skatta. Það er næstum eins og að refsa fólki fyrir fyrirhyggjusemina.

Það var eitt afar merkilegt í sem kom fram þegar Ingibjörg svaraði spurningu ungrar stúlku um hvort Samfylkingin vildi þjóðaratkvæðagreiðslu um Kárahnjúkavirkjun. Ingibjörg sagði að það væri orðið of seint núna því málið væri komið svo langt. Þjóðaratkvæðagreiðslur þörfnuðust góð undirbúnings og mikillar umræðu og til þeirra væri aðeins hægt að boða með góðum fyrirvara. Það er allt saman satt og rétt hjá henni. Málið er bara að þjóðin er stundum svolítið sein að fatta. Ef spurt hefði verið fyrir tveimur árum hvar á landinu Kárahnjúkar væru hefði varla nokkurt mannsbarn haft hugmynd um það. Samt voru hjólin farin af stað strax þá, þjóðin gerði sér bara ekki grein fyrir því hvað varð að gerast því enginn sagði henni það. Ég er ekki að segja að stjórnvöld hafi leynt áformum sínum síður en svo. Það er nú samt bara einu sinni þannig að það er oft ekki fyrren á síðustu stundu sem fólk áttar sig á umfangi, eðli og áhrifum slíkra framkvæmda.
Það rann eiginlega ekki upp fyrir mér sjálfri fyrren ég sá myndina í sjónvarpinu um daginn með gaurnum sem reif blaðsíðurnar úr Hálendis bókinni sinni. Þegar ég horfði á þáttin hans Ómars síðastliðið sunnudagskvöld þar sem sást mjög vel hve mikið vatn fer undir lónið þá áttaði ég mig á því að núna væri síðasti sénsinn á að koma í veg fyrir þetta eiginlega úr sögunni. Það er búið að leggja of mikið af peningum í dæmið. Þetta þýðir ekki að mér finnist að andstæðingar virkjunnar eigi að gefast upp, alls ekki það er ekki öll von úti en útlitið verður sannarlega svartara með hverjum deginum.
Ég hvet bara alla sem vettlingi geta valdið til að skoða Kárahnjúka og Dimmugljúfur í sumar því líklega verða þau ekki sýnileg mikið lengur...

Verðtryggingin er enn annað mál. Hún er tímaskekkja og hana þarf að afnema eins fljótt og hægt er.

Þeir sem komust þetta langt fá klapp á bakið enda hetjur að nenna að hlusta á þetta þras í mér. Þeir sem hafa áhuga mega hringja, senda emil, commenta eða öskara á mig út á götu ef þeir eru ósammála einhverju sem hér kemur fram.

Um helgina verður skálaferð Fróða. Albína kemst ekki með því hún er að fara í miðannar-próf á þriðjudaginn. Miðannarpróf eru asnaleg enda fyrirmyndin amerísk. Það er hinn illi bróðir Robin Williams sem á sök á þessum óheppilegheitum.

Jæja þá er fyrsta atvinnutilboð sumarsins komið í hús. Það hljómar mjög vel að öllu leiti. Vinna við uppgröft í tvo mánuði, ágætis kaup og skemmtilegheit. Gallinn er bara sá að uppgröfturinn á að byrja í sömu viku og Hróarskelda sem ég hafði ætlað á. Nú er stóra spurningin hvort eitthvað sé hægt að hnika hlutunum til, annars gæti farið svo að keldan víki fyrir öðrum verkefnum 3 árið í röð. Jafnvel þegar ég er heppin er ég óheppin. Það er svo gaman að vera ég.

Ég hata netið hérna á Bókhlöðunni það er algjört hræ.

Svo skemmtilega vildi annars til að ég átti erindi á Þjóðdeild Þjóðarbókhlöðunnar í dag. Þar er margt kynlegra kvista og ég er ekki að tala um bækurnar. Þangað má helst ekki fara með töskur svo maður steli ekki bókum.
Þarna eru nokkur borð sem hægt er að sitja við og blaða í hinum ýmsu ritum. Tvo borðanna eru með hálfs meters háum blaðastöflum af ýmiskonar ljósritum og að auki er þar nokkrir kassar með pappírum á gólfinu. Þar stundar einn fastagestanna einhverskonar rannsóknir. Þær virðast ekki vera vel skipulagðar.

Áðan var hér á Bókhlöðunni drengur sem notaði ÁTVR poka fyrir skólatösku. Það var skopleg sjón.
Ég var skelþunn á sunnudagsmorgun þegar ég drattaðist fram úr rúminu. Afleiðngar bollunnar hennar Vöku voru vægast sagt skelfilegar. Margt fréttnæmt geriðst á aðfaranótt sunnudags og fóru tvær ágætar vinkonur mínar ekki einar heim en hér verða engin nöfn nefnd í því samhengi. Á kóræfingu á sunnudaginn bergmálaði skelfilega í höfðinu á mér, það var sárt.
Ég var líka frekar óhress er ég vaknaði í morgun, bollur láta ekki að sér hæða og taka tvo daga í þynnku. Ég verð að reyna að muna það næst.
Ég er búin að vera að vinna verkefni í allan dag. Því er loksins lokið. Þá vill andvétans emillinn ekki senda skjalið. Hjá mér gengur ekkert upp.

Ég fór á bókamarkaðinn í Smáralind og keypti nokkrar ágætar bækur. Það var gaman. Það er ótrúlegt hvað það hefur verið gefið út mikið af rusli á Íslandi.

Hví get ég ekki andvétast til að ljúka við þetta bévítans verkefni? Ég er búin að eyða þremur dögum í að gera verkefni sem ætti að taka hámark 2 klst að gera en auðvitað get ég ekki gert þetta. Ég hlýt að vera haldin einhverskonar verkefnisklárunarkvíaáfallaröskun. Ég er 100% verkefna öryrki.

Það er eitt sem ég hef verið að velta fyrir mér. Þegar Sjálfstæðismenn ræða um skuldasöfnun borgarinnar á undanförnum árum þá er sjaldan talað um hvað peningarnir hafa farið í. Þeir setja dæmið fram eins og það hafi bara verið tekin ógeðslega mörg stór lán og svo hafi peningarnir bara horfið eða eitthvað. Þeir ætlast þó varla til þess að nokkur heilvita maður trúi því. Ef maður heila áttar maður sig á að málið er alls ekki þannig vaxið. Á undanförnum árum hefur borgin þurft að leggja út í umtalsverðar framkvæmdir meðal annars til að einsetja grunnskólana, byggja upp Orkuveituna og sinna örðum grundvallar þörfum hins ört vaxandi borgarsamfélags. Þetta ræða Sjálfstæðismenn aldrei, á þeim má næstum skilja að peningarnir hafi verið notaðir sem skeinipappír í Ráðhúsinu. Ég er alls ekki sérfræðingur í uppgjörum, ársreikningum og svoleiðis dóti en almenn skynsemi segir mér að ekki sé hægt að ræða um skuldaaukingu og rekstur borgarinnar án þess að ræða í hvað peningunum er varið. Það er ekki það sama að taka lán til að fjármagna daglegan rekstur og að taka lán til uppbyggingar og endurnýjunar. Mér þykir þessi umræða öll vera á villigötum og það væri miklu frjórra að ræða í hvað og hvernig fjármununum er varið. En svona er þetta bara.

Við vorum einmitt að ræða í tíma hvað öll gagnrýni, hvort sem hún er á listamenn, pólitíkusa eða vísindamenn, er almennt neikvæð á Íslandi. Það er sjaldan bent á það sem vel er gert en um leið og umdeild mál koma fram stökkva allir til og rakka fólk niður. Öll umræða hér er á svo persónulegum nótum í stað þess að ræða í raun um hugmyndirnar eða kenningarnar sem verið er að setja fram. Að þessu leiti erum við enn óttalegir smáborgarar.

Ég var á opnum fundi þar sem Anna Lind utanríkisráðherra Svíþjóðar fjallaði um ESB og tengd mál. Fundurinn var haldinn í stofu 101 í Odda og komust færri að en vildu eins og við mátti búast. Fundurinn var mjög athyglisverður og skemmtilegur. Hún hafði margt fram að færa og sagði reynslu Svía af ESB góða. Hún sagði einnig að fyrst hefði hún sjálf verið full efasemda um hvort það væri Svíþjóð fyrir bestu að ganga í ESB. Nú væru allar þær efasemdir horfnar og í ljós hefði komið að rödd Svíþjóðar innan ESB er sterk og áhrifin umtalsverð. Hún lagði einnig áherslu á norræna samvinnu innan sambandisins og mikilvægi þess að Norðurlöndin stæðu saman við að afla sínum hagsmunum fylgis.
Í stuttu máli sagt var þarna á ferðinni óvenju málefnaleg umræða um kosti og galla ESB, áhrif þess og möguleika. Það mætti vera meira þessháttar í gangi hér á landi.

Miklar vangaveltur eru uppi í "bekknum" mínum í Umhverfisfornleifafræði. Þannig er mál með vexti að þann áfanga kennir erlendur gestakennari. Hann heitir Chuck (Charles) Williams er líklega um 55 ára gamlall, nokkuð hress og frá Bandaríkjunum. Þykir nokkrum bekkjarfélögum mínum sem hann sé skugglalega líkur hinum heimsfræga Robin Willams. Það er rétt að þeir eru afar líkir í útliti og hafa báðir sama eftirnafn. Ekkert okkar þorir hinsvegar að spyrja hvort þessar getgátur séu á rökum reistar. Vonandi skýrist þetta allt...
Þeir sem kunna að hafa upplýsingar um fjölskyldu Robin Williams og hvort hann á yfir höfuð bræður mega senda mér hugskeyti.

Ég er komin með vinnu sem mannleg ljósritunarvél. Starf mitt mun vera að ljósrita örnefnaskrár á Örnefnastofnun. Það verður vonandi þokkalega skemmtilegt. Það getur a.m.k. ekki verið jafn leiðinlegt og að þurrka af. Auk þess mun ég fá tækifæri til að kynnast sögu örnefnasöfnunar á Íslandi og hún er litrík.

Á föstudaginn fór ég í bíó. Ég fór á kvikmyndina Chicago. Það var ekki skemmtilegt. Myndin var áferðarfalleg, leikkonurnar stóðu sig báðar vel í dans og söngatriðum. Richard Gere var nákvæmlega eins og alltaf. Hann syngur ekki vel. Myndin var ekki beint leiðinleg. Hún var ekki beint langdregin. Hún fjallaði ekki beint um neitt. Mig langaði næstum að labba út aðallega af því að mér var svo nákvæmlega sama um persónurnar og afdirf þeirra. Falleg dans og söngatriði voru bara ekki nóg til að bera uppi slæman og ómerkilegan söguþráð. Já þetta voru nokkur vonbrigði. Fólk hefur verið að bera þessa mynd saman við Moulan Roughe (þetta er rangt skrifað það er leiðinlegt) sá samanburður á bara alls ekki rétt á sér. Þar var á ferðinni mynd sem var frumleg, hröð, hafði söguþráð og spilaði á sjón og heyrn með frábærum og litríkum dansatriðum og nýstárlegum útfærslum á þekktum lögum. Ég geng jafnvel svo langt að segja að þar hafi verið á ferðinni meistaraverk. Í ljósi alls þessa á ég afar erfitt með að skilja þessar milljón tilnefningar sem hin arfa-slaka mynd Chicago fékk og hefðu margir verið betur að þeim komnir. Það er ekki nóg að allir dansi vel ef það er engin spenna.

Á laugardaginn fór ég í leikhús með minni ágætu vinkonu Hildi. Við sáum Rómeó og Júlíu í Borgarleikhúsinu. Það var mögnuð upplifun. Það er dæmi um sýingu þar sem allt gengur upp. Frábær samleikur, nýstárleg útfærsla á klassísku leikriti, spennandi umbúnaður og leikgleði. Undirtektir í salnum voru líka eftir því. Þó að allir viti hvernig leikritið endar tókst að gera endinn í senn áhrifaríkan og fallegan. Ég get því tvímælalaust mælt með þessari sýningu.

Í gær tók ég mig til og las Önnu frá Stóruborg eftir Jón Trausta. Það var ágæt bók. Þó bókmenntalegt gildi sé takmarkað eru persónurnar skemmtilegar, dramatíkin mikil og umbúnaður allur hinn ágætasti. Bókin sjálf var líka flott, upprunalega útgáfan með myndum, bæði svarthvítum og í lit og gömlum, þykkum og möttum pappír sem gaman var að fletta. Það er líka skemmtileg lofgjörð um ágæti íslenska bóndans og þjóðarstoltið og bersyndugar manneskjur í bókinni.

Ég var að lesa stefnuskrá Vöku. Þar tíunda þeir hvað þá langar að gera og hreykja sér af afrekum sínum hingað til. Það er svo sem allt gott og blessað. Athyglisvert þótti mér þó að lesa á bls. 23 í þessu merka riti um bætta nestisaðstöðu í Þjóðarbókhlöðunni. Þar kemur fram að það er Vökuliðum í Stúdentaráði að "þakka" að nestisaðstaðan var flutt af 4. hæð niður á kaffistofuna. Ég veit ekki hvort þetta fólk borðar nokkurn tíman nesti á Þjóðarbókhlöðunni en einhvernveginn finnst mér það ólíklegt. Eins og flestir sem Hlöðuna stunda vita hefur aðstaðan nefnilega versnað til mikilla muna. Borðum hefur fækkað um eitt og öll er aðstaðan þrengri. Nú er yfirleitt fullt í nestisstofunni en ekki man ég eftir að hafa lent í því þegar hún var á 4. hæð. Þá hefur maður lent í því að biðja starfsfólk kaffistofunar náðarsamlegast um leyfi til að nýta þann mikla fjölda lausra borða sem jafnan er þar. Það er leyft með seimingi. Um daginn þá sat ég ein á borði í kaffistofunni með nestið mitt. Ég var að bíða eftir fólki sem var að kaupa sér mat í kaffistofunni og ætlaði að sitja þeim til samlætis. Auðvitað kom kona að reka mig í burtu og þó að ég reyndi að útskýra ástæðu mína fyrir veru minni á hinum heilögu kaffistofuborðum með mitt aumkunarverða nesti fékk ég skammir. Konan leyfði mér á endanum að sitja við borðið en harðbannaði mér að borða þar nestið mitt. Já af þessu hreykja Vökuliðar sér.

Mér var búið að detta fullt sniðugt í hug til að blogga um en það er að sjálfsögðu allt gleymt núna.

Ég hef verið að fletta upp í Íslendingabók að undanförnu líkt og margir samlandar mínir. Ég hef flett upp af handahófi bæði þekktum einstaklingum, vinum, kunningjum og fjandmönnum. Hingað til hafa allir verið skyldir mér í 7.-8. lið nema Skúli nokkur Gestsson sem er þó bara skyldur mér í 6. lið.

Ég skil ekkert í stúdentapólitíkinni hérna í Háskólanum. Eitt er þó augljóst, auglýsingar Vökur eru stærri, flottari, betri og fleiri en auglýsingar Röskvu. Einnig hefur Vaka verið dugleg að standa fyrir hvers kyns fundum um hin ýmsustu mál sem varða stúdenta og þátttakendur í samfélaginu almennt. Það er gott framtak. Lítið hefur farið fyrir Röskvu að mínu mati og ef fram heldur sem horfið mun hún tapa aftur.
Persónulega hef ég ekki enn tekið neina afstöðu um hvað ég eigi að kjósa, mér finnst satt að segja ekki ólíklegt að ég skili bara auðu því hvorugri fylkingu hefur tekist að vekja áhuga minn á þessu máli öllu saman. Þeir sem hafa á þessu sterkar skoðanir mega vel sannfæra mig.

Í gær þegar ég var að keyra heyrði ég athyglisverða frétt. Það var verið að fjalla um fátæktarumræðuna á Alþingi. Þar kom tvennt mjög athyglisvert fram. Davíð Oddson sagði að það væri vandamál sveitarfélagana en ekki ríkisins ef fólk gæti ekki lifað á bótum. Pétur H. Blöndal fannst einnig nauðsynlegt að segja frá því að á undanförnum dögum hafi nokkrir einstaklingar haft samband við hann til að segja að þeir lifðu góðu lífi af 90 þús. kr á mánuði. Þetta þykir mér ótrúleg afstaða.
Hvernig getur það ekki verið vandamál ríksstjórnarinnar og Alþingis ef fólk getur ekki lifað af tekjum sínum, hvort sem þær eru bætur eða laun. Davíð sagði líka að það hefði engin flokkur það á stefnuskrá sinni að tvöfalda lægstu bætur þó að það væri líklega það sem þyrfti til að fólk gæti lifað á þeim. Hann viðurkenndi sem sagt að það væri ómögulegt að lifa sómasamlegu lífi á nokkrum tug þúsundum króna á mánuði. Það er samt ekki hans vandamál.
Ræða Péturs var jafnvel en athyglisverðari. Hann sagði frá því að aldraður bóndi sem nú væri fluttur á mölina og hefði um 90 þús. kr í tekjur á mánuði lifði góðu lífi og leggði jafnvel fyrir enda hefði hann ekki vanist þeirri eyðslu sem höfuðborgarbúar stunda. Ekki veit ég nákvæmlega hvað hann átti við en með hjálp míns fjöruga ímyndunarafls ætla ég að reyna að giska á hvað það er sem hann á við. Í fyrsta lagi eru það börn, hann býr einn og þar því ekki að kaupa á þau föt, mat, skólagögn og þessháttar, það hlýtur að vera sparnaður upp á einhverja þúsundkalla. Einnig finnst mér líklegt að þessi maður fari ekki í leikhús, kvikmyndahús, út að borða, taki myndbönd á leigu, hann á líklega ekki GSM síma, er ekki áskrifandi að tímaritum, á ekki bíl, kaupir sjaldan föt og litar ekki á sér hárið. Ef maður lifir svona lífi trúi ég vel að hægt sé að lifa ,,góðu lífi'' af 90 þús kr það eina sem hann þarf að kaupa er matur, klósettpappír og greiða fyrir rafmagn, hita og RÚV. Sjálf myndi ég ekki vilja lifa án þess að geta farið í leikhús og notið fjölbreyttra menningarviðburða. Mér finnst líka gaman að fara til útlanda og rölta í bænum. Allt er þetta hluti af lífsgæðum, að hafa möguleikan á að gera eitthvað sér til skemmtunar eða til að auðga andan. Þessi ágæti bóndi á líklega sitt húsnæði og þarf ekki að greiða af því lán og hefur heldur ekki námslán á bakinu. Það er náttúrulega algjör sóun að mennta sig og kaupa húsnæði.
Þetta segir Pétur H. Blöndal. Hann hefur mun meira en 90 þús. kr á mánuði í tekjur. Hann fer líklega í leikhús, kaupir jakkaföt, fer í klippingu reglulega og svona. Fyrir honum er þetta bara ekki eyðsla af því að hann hefur efni á því.
Ræða Davíðs
Ræða Péturs

Ég hef ákveðið að krýna sjálfa mig Misskilnings meistara Íslands

Ég ætti núna að vera að gera verkefni. Þetta er svona eitt af þeim verkefnum sem ætti að taka hámark klukkutíma. Samt er ég búin að vera á Bókhlöðunni síðan fyrir kl. 17 í dag. Ekki lætur úrlausnin samt á sér kræla. Það er svo erfitt að byrja.
Ég vil líka nota þetta tækifæri til að mótmæla þeirri arfa slöku hugmynd tölvufyrirtækisins Ofurmjúks að hafa svona litla leiki innifalda í þessu bévaða stýrikerfi sem þeir senda frá sér. Ég er viss um að í Minesweeper felast einhver dulin skilaboð og/eða ávanabindandi efni sem valda fíkn minni í leikinn það er bara engin önnur skýring á því hvað ég er háð honum.
Það verður voða mikið að gera hjá mér næstu vikurnar, mamma á afmæli, Vaka á afmæli, fornleifafræðipartý, saumaklúbbur, óperan og örugglega ýmislegt fleira sem mun koma upp á síðustu stundu. Það er annars ekkert nema gott um það að segja, það er gaman að hafa eitthvað fyrir stafni.

Sá merki atburður gerðist annars um helgina að ég beilaði á djammi (hvað voru mörg slanguryrði í þessari setningu?). Það var lítið teiti hjá Nonna hennar Dísu skvísu á laugardaginn og að sjálfsögðu mætti ég. Með í för var hinn alræmdi Vestmanneyja vodkapeli sem ég hef verið að reyna að klára síðan í ágúst á síðasta ári. Það hefur gengið illa. Er samt hálfnuð með hann núna eftir frábæra frammistöðu í Fróða partýi í janúar. Annars finnst mér vodka skelfilega óviðfelldinn drykkur og er það miður því það er jú upprunnið í Rússlandi sem er jú mitt uppáhalds land. Já snúum okkur aftur að beilinu. Það er nú ekki margt um það að segja annað en að ég nennti ekki niður í bæ þó að klukkan væri ekki orðin nema eitt og ég hafi ekki farið neitt á föstudagskvöldinu. Kann ég engar skýringar á þessum ónytjungshætti mínum nema ef til vill að aldurinn sé farinn að færast yfir...